KNF do likwidacji !

 

 

Otrzymaliśmy odpowiedź z Urzędu KNF
na nasze pismo z dnia 16 stycznia 2015
w sprawie frankowiczów:

 

Departament DOK (DOK@knf.gov.pl)

2015-02-20
Do: stanowice-marcinkowice@hotmail.com

 
W odpowiedzi na korespondencję przesłaną do Urzędu Komisji Nadzoru
 Finansowego pragnę poinformować jak poniżej.
 W ostatnim czasie do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wpływa bardzo
 liczna korespondencja od odbiorców usług finansowych, zawierająca
 zastrzeżenia oraz przedstawiająca różnego rodzaju problemy związane z
 kredytami denominowanymi/indeksowanymi do waluty CHF. Urząd Komisji Nadzoru
 Finansowego dziękuje za przekazane sygnały, zapewniając przy tym, że
 wszystkie one zostaną wykorzystane w toku prowadzenia bieżącego nadzoru nad
 rynkiem finansowym w ramach posiadanych kompetencji. Z uwagi na napływ
 skarg, zawierających bardzo szczegółowe sygnały i zapytania w tym obszarze,
 często o charakterze indywidualnym, nie jest możliwe odniesienie się w
 sposób szczegółowy do wszystkich poruszonych kwestii.
 
 Odnosząc się do zagadnień poruszanych w ww. korespondencji, wskazać
 należy, że Komisja Nadzoru Finansowego dostrzega problemy kredytobiorców
 związane m.in. z zaistniałym wzrostem kursu franka szwajcarskiego oraz
 wynikającymi z tego negatywnymi konsekwencjami i na bieżąco prowadzi
 analizy oraz podejmuje działania, które mają na celu wypracowanie rozwiązań
 zaistniałego problemu, uwzględniających interesy wszystkich interesariuszy
 (kredytobiorców, banków oraz posiadaczy depozytów zgromadzonych w bankach).
 
 Na wstępie należy podkreślić, iż udzielanie kredytów denominowanych
 lub indeksowanych do walut obcych nie jest zabronione przez obowiązujące
 przepisy prawa. Szczegółowe regulacje praw i obowiązków stron takiej umowy
 kredytu winny być określone w umowie, z zastrzeżeniem bezwzględnie
 obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia również wymaga, iż organ
 nadzoru nie posiada uprawnień do władczego zakazywania oferowania
 jakichkolwiek produktów i usług finansowych. Niemniej jednak organ nadzoru
 zidentyfikował pewne czynniki ryzyka związane z udzielaniem tego typów
 kredytów oferowanych szerokiemu kręgowi potencjalnych kredytobiorców, w
 szczególności tych, którzy posiadają status konsumentów. Efektem
 prowadzonych prac analitycznych było wydanie przez Komisję Nadzoru
 Bankowego (poprzednika Komisji Nadzoru Finansowego) już w 2006 r.
 Rekomendacji S dotyczącej dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych
 zabezpieczonych hipotecznie. Zgodnie z tym dokumentem ówczesny organ
 nadzoru nad sektorem bankowym rekomendował, aby banki w pierwszej
 kolejności oferowały klientom kredyty, pożyczki lub inne produkty w
 złotych. Bank mógł złożyć klientowi ofertę kredytu, pożyczki lub innego
 produktu w walucie obcej lub indeksowanego do waluty obcej dopiero po
 uzyskaniu od klienta banku pisemnego oświadczenia, potwierdzającego, że
 dokonał on wyboru oferty w walucie obcej lub indeksowanej do waluty obcej,
 mając pełną świadomość ryzyka związanego z kredytami, pożyczkami i innymi
 produktami zaciąganymi w walucie obcej lub indeksowanymi do waluty obcej.
 Dodatkowo rekomendowano, aby bank w przypadku udzielania kredytów w
 walutach obcych analizował zdolność kredytową klienta przy założeniu, że
 stopa procentowa dla kredytu walutowego jest równa co najmniej stopie
 procentowej dla kredytu złotowego, a kapitał kredytu jest większy o 20%. W
 reakcji na obserwowane zjawiska oraz działania banków, KNF kilkukrotnie
 modyfikowała ww. rekomendację w celu ograniczenia ryzyka występującego w
 bankach a także dla poprawy sytuacji kredytobiorców. Ostania nowelizacja
 Rekomendacji S miała miejsce w 2013 r. Pełna treść tych rekomendacji
 dostępna jest pod adresem:
 www.knf.gov.pl/regulacje/praktyka/rekomendacje/rekomendacje.html.
 
 Należy jednocześnie zauważyć, iż wydawane przez organ nadzoru
 rekomendacje nie mają mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
 Rekomendacje stanowią instrument niewładczego oddziaływania organu nadzoru
 na podmioty nadzorowane, a nieprzestrzeganie ich postanowień może skutkować
 negatywnymi ocenami podejmowanymi w ramach nadzoru następczego.
 Rekomendacje zawierają normy zalecanego, rekomendowanego przez organ
 nadzoru bankowego postępowania, których przestrzeganie nie może być jednak
 egzekwowane poprzez zastosowanie przymusu państwowego. Adresaci
 rekomendacji powinni się jednak zachowywać w sposób zapewniający ostrożne i
 stabilne zarządzanie bankiem co najmniej w takim samym stopniu, jak
 zalecane w rekomendacjach. Banki zobowiązane są do należytej oceny ryzyka,
 które wiąże się z zawieraniem przez bank poszczególnych rodzajów umów, i
 zarządzania tym ryzykiem.
 
 Dodatkowo wypada przypomnieć, iż wprowadzana przez organ nadzoru
 Rekomendacja S spotkała się w czasie jej wdrożenia z dużym oporem części
 opinii publicznej. Argumentowano wówczas, że organ nadzoru bezprawnie
 ogranicza społeczeństwu możliwość pozyskiwania tańszego finansowania zakupu
 nieruchomości mieszkalnych.
 
 W kontekście podnoszonych zarzutów dotyczących treści zawieranych
 przez banki umów należy podkreślić, iż uprawnienia organu nadzoru w
 przedmiotowym obszarze są istotnie ograniczone. Zgodnie z art. 138 ust. 7
 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz. U. z
 2012 r. poz. 1376 z późn. zm.) jakiekolwiek środki podejmowane w ramach
 nadzoru przez Komisję Nadzoru Finansowego nie mogą naruszać umów zawartych
 przez bank z nieprofesjonalnymi odbiorcami usług finansowych, w tym również
 umów kredytu zawartych z odbiorcami posiadającymi status konsumentów.
 Komisja Nadzoru Finansowego nie jest organem właściwym do wydawania
 wiążącej interpretacji zawartych umów, czy opinii prawnych w zakresie
 prawidłowości konstruowania, czy wykonywania umów na potrzeby odbiorców
 usług finansowych. Komisja Nadzoru Finansowego nie jest również organem
 uprawnionym do dokonywania oceny zgodności z prawem i ważności umów
 kredytu, jak i poszczególnych ich postanowień. Spory w tym zakresie mają
 charakter cywilnoprawny, a organami właściwymi do ich rozstrzygania są sądy
 powszechne. Komisja Nadzoru Finansowego stworzyła natomiast warunki dla
 polubownego rozwiązywania sporów. Istnieje zatem również możliwość (za
 zgodą obu stron sporu) skorzystania z alternatywnych metod rozwiązywania
 sporów cywilnoprawnych (np. mediacji lub arbitrażu) w ramach Sądu
 Polubownego przy Komisji Nadzoru Finansowego - szczegółowe informacje na
 temat funkcjonowania tego sądu dostępne są pod adresem internetowym:
 www.knf.gov.pl/regulacje/Sad_Polubowny/index.jsp.
 
 Niezależnie od tego, mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie rynku
 finansowego, Komisja Nadzoru Finansowego przekazywała do Prezesa UOKiK
 m.in. informacje o budzących wątpliwości praktykach niektórych banków,
 związanych z oferowaniem tego typu kredytów. Przykładem tego było
 wystosowanie w 2008 roku pisma do Prezesa UOKiK, w którym zwrócono uwagę na
 praktyki niektórych banków w zakresie zamieszczania w umowach kredytu
 postanowień regulujących zasady ustalania przez bank kursów walut oraz
 przeliczania według tych kursów kwoty wypłacanego kredytu i wysokości rat
 kredytu. Efektem dalszych działań było skierowanie przez Prezesa UOKiK
 pozwu do sądu ochrony konkurencji i konsumentów o uznanie postanowienia
 jednego z banków za niedozwolone postanowienie umowne. Postępowanie
 zakończyło się wydaniem prawomocnego wyroku sądu uznającego postanowienie
 za niedozwolone i wpisem do prowadzonego przez Prezesa UOKiK rejestru
 niedozwolonych postanowień umownych pod pozycją 3178. W późniejszym okresie
 do rejestru wpisano kolejne analogicznej treści postanowienia. Należy
 zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego
 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 z późn.
 zm.) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru
 postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, może stanowić przejaw
 praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Organem uprawnionym do
 prowadzenia postępowań w tego typu sprawach jest Prezes UOKiK.
 
 Jednym z zagadnień, jakie również pojawiło się w kierowanej do UKNF
 korespondencji jest kwestia praktyki niektórych banków związanej ze
 sposobem obliczania oprocentowania przy ustaleniu ujemnych stawek
 referencyjnych LIBOR. Jest to nowe zjawisko na polskim rynku finansowym i
 wywołuje ono niespotykane dotąd konsekwencje.
 
 Z opublikowanych informacji wynika, iż w dniu 20 stycznia 2015 r.
 Prezes UOKiK wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie wstępnego
 ustalenia czy działania banków związane ze sposobem uwzględniania ujemnych
 wartości stawek bazowych LIBOR w wysokości oprocentowania kredytów mogły
 naruszyć przepisy uzasadniające wszczęcie postępowania w sprawie stosowania
 praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów lub naruszyć chronione
 prawem interesy konsumentów uzasadniające podjęcie działań określonych w
 odrębnych ustawach. Postępowanie to dotyczy m.in. kwestii jednostronnej
 zmiany przez banki treści wzorca umowy w zakresie odmiennego traktowania
 ujemnych wartości stawek LIBOR (np. uznawania ich za równe zero). W
 przypadku stwierdzenia zaistnienia ustawowych przesłanek, Prezes UOKiK
 wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy
 konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania. Jeżeli w związku z
 prowadzonym postępowaniem Prezes UOKiK wyrazi wolę współpracy z Komisją
 Nadzoru Finansowego, organ nadzoru przedstawi stanowisko w sprawie i
 udzieli wsparcia w zakresie posiadanych kompetencji.
 
 Jednocześnie należy wskazać, iż w dniu 20 stycznia 2015 r. na
 posiedzeniu Komitetu Stabilności Finansowej (KSF) w skład którego wchodzą:
 Minister Finansów, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Bankowego
 Funduszu Gwarancyjnego oraz Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego
 (przy czym w posiedzeniu tym uczestniczył również Prezes Urzędu Ochrony
 Konkurencji i Konsumentów), KSF rekomendował bankom stosowanie rozwiązań
 restrukturyzacyjnych dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości
 każdego klienta oraz ich dopasowanie do aktualnych warunków rynkowych.
 Wskazano na konieczność utrzymywania kontaktu z klientami posiadającymi
 walutowe kredyty hipoteczne, zwłaszcza tymi, którzy mają trudności z ich
 spłatą. Członkowie KSF zwrócili uwagę, że banki powinny uwzględniać złożoną
 sytuację związaną z kredytami denominowanymi lub indeksowanymi we frankach
 szwajcarskich, w tym obniżkę stóp procentowych w Szwajcarii. KSF podkreślił
 konieczność symetrycznego podejścia do ryzyka rynkowego, zarówno w
 odniesieniu do banków, jak i ich klientów. W związku z tym KSF przyjął
 deklaracje obecnych na spotkaniu przedstawicieli banków, że ujemne stawki
 LIBOR będą przez nie konsekwentnie stosowane. Jednocześnie zalecono
 rozważenie przez banki niewprowadzania ograniczeń do formuły odsetkowej
 stosowanej w umowach kredytowych. Członkowie KSF zadeklarowali, iż w ramach
 swoich kompetencji będą monitorować sytuację na rynku kredytów
 hipotecznych. Komisja Nadzoru Finansowego ze swojej strony będzie
 monitorowała realizację przez banki ustaleń jakie zapadły na posiedzeniu
 KSF, a w stosownych przypadkach będzie podejmowała działania nadzorcze
 określone w przepisach ustawy Prawo bankowe.
 
 W odniesieniu do składanych przez banki niewiążących prawnie
 deklaracji co do stosowania ujemnych stawek LIBOR należy mieć na uwadze, że
 realizacja tej deklaracji, w zależności od podejścia banku, może mieć
 charakter natychmiastowy, ale też może nastąpić zgodnie z zawartymi w
 umowach zasadami aktualizacji stawek oprocentowania.
 
 Jak już można zauważyć na podstawie publikowanych informacji
 większość banków podjęła pewne działania, mające na celu zmniejszenie
 negatywnych skutków ostatnich wydarzeń dla kredytobiorców.
 
 Podsumowując, należy podkreślić, iż jak już wspomniano na wstępie, z
 uwagi na złożoność poruszonego problemu, Urząd Komisji Nadzoru Finansowego
 aktualnie gromadzi stosowne informacje, bada analogiczne praktyki w innych
 krajach i prowadzi stałą, pogłębioną analizę zarówno o charakterze prawnym,
 jak i ekonomicznym. Poszukiwane są adekwatne do zaistniałej sytuacji
 rozwiązania pojawiających się problemów w tym zakresie.
 
 W dniu 3 lutego 2015 r. Przewodniczący KNF przedstawił na posiedzeniu
 Komisji Finansów Publicznych Sejmu RP propozycję, dotyczącą ewentualnej
 restrukturyzacji kredytów udzielonych w CHF. Treść tejże propozycji
 dostępna jest pod adresem:
 www.knf.gov.pl/Images/Komunikat_propozycja_przewalutowania_tcm75-40406.pdf.
 Podkreślić jednak należy, iż ostateczna decyzja co do dalszego sposobu
 realizacji zawartej umowy należy do jej stron, tj. kredytobiorców
 (klientów) oraz kredytodawców (banków).
 
Treść przekazanego w dniu 20 lutego 2015 r. maila została zatwierdzona przez P. Iwonę Torzewską – Dyrektor Departamentu Ochrony Klientów UKNF.
 
Departament Ochrony Klientów
 URZĄD KOMISJI NADZORU FINANSOWEGO
 Pl. Powstańców Warszawy 1
 00 - 950 Warszawa
 Tel. 22 262 40 54
 Fax. 22 262 40 74

 

Odpowiedź na to może być tylko jedna:

 

Nasze pismo do Prezesa Rady Ministrów:

 

Stanowicko-Marcinkowickie
Stowarzyszenie Mieszkańców

Organizacja o charakterze pożytku publicznego
__________________________________________________________________________________


 

Nad.: Stanowicko-Marcinkowickie Stowarzyszenie Mieszkańców
          ul. Słonecznikowa 5 * PL 55-200 Stanowice

Prezes Rady Ministrów
Sz. Pani Ewa Kopacz – osobiście
Al. Ujazdowskie 1/3

00-583 Warszawa

 

 

Data: 21 lutego 2015r.
Nasz znak: 
(proszę podawać przy wszelkiej korespondencji w tej sprawie)

Dot. Komisji Nadzoru Finansowego i afery bankowej

 

 

Szanowna Pani Premier !

 

W związku z naszym pismem z dnia 16 stycznia 2015, skierowanym do Pani Premier, do Przewodniczącego KNF i do szefów partii rządzącej koalicji, otrzymaliśmy odpowiedź z Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, z dnia 20 lutego 2015 – pełen tekst tej odpowiedzi załączamy.

Odpowiedź ta potwierdziła zaprezentowane ostatnio w Sejmie RP, zupełny brak woli, brak kompetencji, ale także brak możliwości prawnych KNF, do pełnienia tak ważnej funkcji w państwie, jaką jest skuteczny nadzór finansowy w gospodarce, a szczególnie w sektorze konsumenckim, bo w końcu za wszystko w gospodarce płacą konsumenci.

Aby zaoszczędzić Pani czytania całej tej bardzo obszernej odpowiedzi, wskażemy tutaj na jej najważniejsze sformułowania, dokumentujące faktyczny brak skutecznego nadzoru finansowego.

Urząd KFN pisze, że dostrzega problemy kredytobiorców i na bieżąco prowadzi analizy oraz podejmuje działania, które mają na celu wypracowanie rozwiązań zaistniałego problemu, uwzględniających interesy wszystkich interesariuszy (kredytobiorców, banków oraz posiadaczy depozytów zgromadzonych w bankach)”.

Prawdziwy nadzór finansowy w państwie nie ma ani reprezentować, ani uwzględniać niczyich interesów, a już najmniej banków, co niestety ma dziś miejsce. Zadaniem państwowego nadzoru finansowego jest stanie na straży bezwzględnego przestrzegania prawa przez wszystkie podmioty i instytucje biorące udział w obrocie finansowym. Do tego „zaistniałego problemu”, dla którego Urząd KNF próbuje„wypracować” jakieś mgliste rozwiązania, w ogóle nie powinno było dojść, gdyby państwowy nadzór finansowy pilnował, żeby banki przestrzegały przepisów obowiązującego prawa.

Urząd KNF nie tylko tego nie pilnował, ale wręcz twierdzi, że należy podkreślić, iż udzielanie kredytów denominowanych lub indeksowanych do walut obcych nie jest zabronione przez obowiązujące przepisy prawa”, co jest oczywistą nieprawdą. W tej samej odpowiedzi Urząd KNF powołuje się na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie (notabene utrzymany w mocy przez właściwy Sąd Apelacyjny), który jednoznacznie stwierdza, że indeksowanie kwoty i rat kredytu hipotecznego obcą walutą jest niezgodne z prawem i klasyfikuje takie klauzule w umowach konsumenckich jako zakazane. Niedawno podobny wyrok wydał Europejski Trybunał Sprawiedliwości (C 26/19). Takie klauzule w umowach łamią obowiązujące prawo, a Urząd KNF publicznie twierdzi, że nie są one zabronione.

Trudno się zresztą dziwić takiemu stanowisku państwowej instytucji, skoro jedna i ta sama osoba (Katarzyna Skowrońska), będąca posłanką partii rządzącej, jest jednocześnie szefową Komisji Finansów Publicznych Sejmu i prezesem komercyjnego banku, i z tytułu pełnienia obu tych funkcji pobiera równolegle dwie pensje. Jest to sytuacja nie do wyobrażenia w żadnym innym, cywilizowanym kraju.

Nie do wyobrażenia jest również fakt, że centralny organ państwowego nadzoru finansowego, jak KNF sam o sobie pisze, „nie posiada uprawnień do władczego zakazywania oferowania jakichkolwiek produktów i usług finansowych”.

Organ ten może co najwyżej wydać tzw. „Rekomendacje S”, które, jak Urząd KNF sam pisze: „zawierają normy zalecanego, rekomendowanego przez organ nadzoru bankowego postępowania, których przestrzeganie nie może być jednak. egzekwowane poprzez zastosowanie przymusu państwowego.” I dodaje do tego:„uprawnienia organu nadzoru w
przedmiotowym obszarze są istotnie ograniczone”
 oraz: „Komisja Nadzoru Finansowego nie jest również organem uprawnionym do dokonywania oceny zgodności z prawem i ważności umów kredytu, jak i poszczególnych ich postanowień.”

Co robi zatem Urząd Komisji Nadzoru Finansowego? Jak sam pisze: „aktualnie gromadzi stosowne informacje, bada analogiczne praktyki w innych krajach i prowadzi stałą, pogłębioną analizę zarówno o charakterze prawnym, jak i ekonomicznym. Poszukiwane są adekwatne do zaistniałej sytuacji rozwiązania pojawiających się problemów w tym zakresie.”

I jeśli nawet Urząd KNF znajdzie takie adekwatne rozwiązania, to nie może ich wdrożyć, bo nie posiada to tego żadnych uprawnień ani odpowiednich narzędzi prawnych.

Z wyżej wymienionych powodów, w imieniu Mieszkańców,

wzywamy Panią Premier

do podjęcia właściwych kroków administracyjnych i legislacyjnych (wobec zdecydowanej większości w Sejmie koalicji rządzącej nie stanowi to żadnego problemu) mających na celu

natychmiastowe rozwiązanie Komisji Nadzoru Finansowego

i bezzwłoczne uchylenie przepisów ustawowych regulujących istnienie KNF w jej obecnej formie oraz zastąpienie ich przepisami ustawowymi powołującymi państwowy organ nadzoru finansowego z prawdziwego zdarzenia, wyposażony w instrumenty i narzędzia prawne pozwalające skutecznie sprawować taki nadzór.

KNF w jej obecnej formie prawnej i obecnej obsadzie personalnej nie spełnia elementarnych warunków, jakie powinien spełniać państwowy nadzór finansowy. Efektem są takie afery, jak np. Amber Gold, masowe oszustwa konsumentów w wykonaniu tzw. parabanków, prześladowania rdzennie polskich Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych, stanowiących konkurencję dla lichwiarskich banków zagranicznych, czy aktualna afera konsumenckich kredytów hipotecznych indeksowanych obcymi walutami, albo nieindeksowanych, ale na lichwiarskim oprocentowaniu. Do tych afer, przy efektywnie i skutecznie działającym państwowym nadzorze finansowym, nigdy by nie doszło.

Znając wysoką sprawność Pani rządu i Sejmu w procedowaniu aktów legislacyjnych, np. ostatnio w sprawie restrukturyzacji polskich kopalni węgla, najdalej za dwa, góra trzy miesiące, powinniśmy mieć nowy państwowy organ nadzoru finansowego, niezależny od banków, ani w ogóle od nikogo, z kompletnie nową obsadą personalną i wyposażony w instrumenty prawne, pozwalające na egzekwowanie prawa w gospodarce finansowej przy zastosowaniu przymusu państwowego wobec wszystkich.

W sprawie afery kredytów „frankowych” wszystkie dotychczasowe propozycje, zarówno Pani rządu, KNF, jak i banków, są nie do przyjęcia, bo jedynie nieco zmniejszają wymiar bankowego oszustwa i lichwy. Wystąpienie wicepremiera Piechocińskiego w tej sprawie spowodowało, że wiele mediów potraktowało je jako wystąpienie rzecznika banków (!). Docelowo nie wchodzą tu w grę żadne manipulacje przy kursie CHF, żadne przewalutowania, żadne zmniejszanie spreadu ani żadne inne rozwiązania sankcjonujące indeksację kredytów de facto złotówkowych do obcych walut.

Jedynym możliwym wyjściem jest nowa ustawa zmuszająca banki do bezwzględnego i natychmiastowego usunięcia ze wszystkich konsumenckich długoterminowych hipotecznych umów kredytowych wszelkich regulacji (klauzul) niezgodnych z prawem, czyli przede wszystkim dotyczących indeksacji kwot i rat kredytów obcymi walutami, ale nie tylko oraz nakładająca wysokie kary finansowe na banki, które się do tego nie zastosują.

Jeśli problem „frankowiczów” nie zostanie w ten sposób załatwiony, polskie sądy zostaną zalane olbrzymią falą pozwów, zarówno zbiorowych, jak i indywidualnych. Nie wolno Pani dopuścić do tego, żeby wobec indolencji organów państwowych Polską musiały rządzić sądy, bo od tego jest rząd i Sejm.

 

                                                              Z wyrazami szacunku

                                                          Stanowicko-Marcinkowickie
                                                         Stowarzyszenie Mieszkańców
                                                                    w Stanowicach


                                                      Dr.-Ing.h.c.(UK) Rolf Michałowski
                                                                   PREZES ZARZĄDU