Skargi Wojewody do WSA

Wobec uporu Wójta i Rady Gminy Oława w sprawie bardzo poważnych zastrzeżeń Wojewody Dolnośląskiego, dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda zaskarżył aż trzy uchwały Rady Gminy Oława do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Uchwały obejmują praktycznie teren całej gminy. Ilość przepisów prawa naruszonych w tych uchwałach jest tak wielka, że aż trudno uwierzyć, że jest to w ogóle możliwe.

Poniżej dwie z tych skarg w całości.

 

 

WOJEWODA DOLNOŚLĄSKI

Wrocław, dnia S' lipca 2013 r.

NK-N.413i.97.24. 2013.MS6

Wojewódzki Sąd Administracyjny

we Wrocławiu

ul. Św. Mikołaja 78/79

50-126 Wrocław

za pośrednictwem Rady Gminy Oława

Skarżący:           Wojewoda Dolnośląski - organ nadzoru,

pi. Powstańców Warszawy 1, 50-951 Wrocław,

Strona przeciwna: Rada Gminy Oława

Pł. Marszałka J. Piłsudskiego , 55-200 Oława

Skarga

na uchwałę Rady Gminy Oława Nr XXXVII/206/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu

r                                                                 r

w obrębie wsi Ścinawa Polska, Ścinawa, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwałibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bołechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława.

Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2013, poz. 594) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.) zaskarżam w całości uchwałę Nr XXXVII/206/2012 Rady Gminy Oława, zarzucając podjęcie uchwały z istotnym naruszeniem

1


  • art. 17 pkt 2, pkt 6 lit. a i lit. b i art. 24 ust. 1 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647 j.t.) w związku § 12 pkt 3 i pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 z póżn. zm.) ,
  • art. 17 pkt 12 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

 

  • art. 20 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • art. 15 ust, 2 pkt 1 w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

W związku z powyższym wnoszę o:

1) stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Gminy Oława Nr XXXVII/206/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Ścinawa Polska, Ścinawa, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwalibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bolechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława, 2)  zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie

Na sesji dnia 28 grudnia 2012 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z uchwałą Nr XXXIX/384/2006 Rady Gminy Oława z dnia 20

2


stycznia 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Ścinawa, Ścinawa Polska, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwalibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bolechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława oraz po stwierdzeniu, zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława, Rada Gminy Oława podjęła uchwałę Nr XXXVII/206/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Ścinawa Polska, Ścinawa, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwalibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bolechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława.

Uchwała ta wpłynęła do organu nadzoru dnia 7 stycznia 2013 r. przesłana pismem o sygn. BR 0711.1.2013 z 4 stycznia 2013 r. Dokumentacja planistyczna została przesłana w dniu 24 stycznia 2013 r.

Dowód: uchwała Rady Gminy Oława Nr XXXVII/206/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Ścinawa Polska, Ścinawa, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwalibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bolechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława (w aktach Gminy).

W trakcie postępowania nadzorczego dotyczącego przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził, że uchwała została podjęta:

- z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 2, pkt 6 lit. a, lit. b i art. 24 ust. 1 w zw. z art. 28 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku § 12 pkt 3 i pkt 9
rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego
zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr
164, poz. 1587 z późn. zm.),

  • z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 12 w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 20 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • z istotnym naruszeniem art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art: 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b, lit. c, § 15 ust. 1 pkt 1 c, d, § 21 pkt 1 lit. b, § 22 pkt 1 lit. b, § 30 pkt 1 lit a, lit. b, § 31 pkt 1 lit c, lit. d, § 33 pkt 1 lit. b, lit. c, § 38 pkt 1 lit. b, § 48 pkt 1 lit. b, lit. c, § 49 pkt 1 lit. b, § 51 pkt 1 lit. c, lit. d, § 56 pkt 1 lit. b, § 65 pkt 1 lit. b, lit. c, § 66 pkt 1 lit. c, lit. d, § 71 pkt 1 lit. c, lit. d, § 77 pkt 1 lit. b, § 93 pkt.l lit. b, lit. c, § 94 pkt 1 lit. d, lit. e, § 100 pkt 1 lit. c, lit. d, §105 pkt 1 lit. b, § 107 pkt 1 lit. b, § 123 pkt 1 lit. b, lit. c, § 133 pkt 1 lit. b, lit. c, § 134 pkt 1 lit. c, lit. d, § 135 pkt 1 lit. b i d, § 140 pkt 1 lit. b, § 141 pkt 1 lit. b, § 143 pkt 1 lit. b, § 158 pkt 1 lit. b, lit. c, § 159 pkt 1 lit. c, lit. d, § 165 pkt 1 lit. b, § 172 pkt 1 lit. b, lit. c, § 175 pkt 1 b, § 181 pkt 1 lit. b, lit. c, § 182 pkt 1 lit. c, lit. d, § 187 pkt 1 lit. b, § 196 pkt 1 lit. b, lit. c, § 197 pkt 1 lit. c, lit. d, § 201 pkt 1 lit. b, § 204 pkt 1 lit. b, § 212 pkt 1 lit. b, lit. c, § 213 pkt 1 lit. c, lit. d, § 214 pkt ł lit. b, lit. c, § 215 pkt 1 lit. b, lit. c, § 219 pkt 1 lit. b, § 222 pkt 1 lit. b, § 234 pkt 1 lit. b, lit. c, § 235 pkt 1 lit. c, lit. d, § 239 pkt 1 lit. b, § 240 pkt 1 b, § 245 pkt 1 b, § 252 pkt 1 lit. b, lit. c, § 253 pkt 1 lit. c, lit. d, § 260 pkt 1 lit. b, § 262

3


pkt 1 lit. b, § 272 pkt 1 lit. b, lit. c, § 273 pkt 1 lit. c, lit. d, § 278 pkt 1 lit. b, § 279 pkt 1 lit. b, § 281 pkt 1 lit. b, § 289 pkt 1 lit. b, lit. c, § 294 pkt 1 lit. b, § 296 pkt 1 lit. b, § 300, § 306 pkt 1 lit. b i lit. c, § 307 pkt 1 lit. c i lit. d, § 308 pkt 1 lit. c, § 312 pkt 1 lit. b, § 314 pkt 1 b, § 317 pkt 1 b, § 323 pkt 1 lit. b, łit. c, § 324 pkt 1 lit. c, lit. d, § 328 pkt 1 lit. c, lit. d, § 333 pkt 1 lit. b, § 334 pkt 1 lit. b uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Ponadto:

  • § 26, § 243, § 246, § 306 w zakresie terenów 26 MN11, 26MN12, 26MN13 uchwały oraz rysunek planu w zakresie terenów 26MN/U5 zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • § 307 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • § 12 ust. 1 pkt 9, § 12 ust. 2 pkt 7 we fragmencie: „w uzgodnieniu z operatorem sieci lub" podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) oraz § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 908),
  • § 12 ust. 1 pkt 8, § 33 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 3KD-G2", § 65 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP2", § 67 pkt 5 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GPł", § 68 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 74 pkt 5 „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 79 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 133 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 9KD-G1", § 158 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 11KD-G2", § 159 pkt 5 we fragmencie „z wyłączeniem 11KD-G1", § 253 pkt 5 „z wyłączeniem 21KD-G2, 21KD-G3", § 259 pkt 4 „z wyłączeniem 21GD-G1" oraz § 272 pkt 4 „z wyłączeniem 6KD-G1, 6KD-G6" uchwały podjęto istotnym z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) i art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.),
  • § 8 pkt 2 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r, o drogach publicznych (j.t: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) i § 4 ust. 1 w związku z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
  • § 8 pkt 3 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 115 w zw. z. § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 908) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Jednakże ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru utracił uprawnienie do orzeczenia we własnym zakresie o nieważności ww. regulacji. Z kolei stwierdzenie wystąpienia przesłanki naruszenia

4


prawa, o której mowa w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez Radę, obliguje Wojewodę do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i żądania stwierdzenia przez ten sąd nieważności wskazanych regulacji.

Mocą przedmiotowej uchwały Rada Gminy Oława uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Ścinawa, Ścinawa Polska, Godzikowice, Gać, Psary, Maszków, Chwalibożyce, Jankowice Małe, Owczary, Oleśnica Mała, Niemil, Osiek, Jaczkowice, Godzinowice, Niwnik, Bolechów, Drzemlikowice, Siecieborowice w gminie Oława, a tym samym wykorzystała kompetencję przyznaną jej na mocy art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Analizując przedmiotową uchwałę organ nadzoru stwierdził, iż w dokumentacji planistycznej brak jest potwierdzenia zawiadomienia Burmistrza Miasta i Gminy Wiązów o przystąpieniu do przedmiotowego opracowania wymaganego na podstawie art. art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W trakcie analizy przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził, iż w dokumentacji planistycznej brak jest również uzgodnienia projektu planu przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu, który pismem WZN-PO-420-148/06 l.dz. 9258 z dnia 26 września 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy Oława z 4 września 200 9 r. RG 7321-4/07 odmówił uzgodnienia i przedstawił warunki na jakich to uzgodnienie może zostać dokonane.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. W tym konkretnym przypadku Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał zarówno warunki, na jakich uzgodnienie może nastąpić, a także wskazał podstawę prawną uzasadniającą ich określenie (art.4 pkt 6 i art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.).

Dowód: Pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu, WZN-PO-420-148/06 l.dz. 9258 z dnia 26 września 2009 r. (w aktach gminy).

Organ nadzoru zwrócił się do Gminy o wyjaśnienie tego braku. Wójt Gminy Oława w punkcie 7 odpowiedzi stwierdził, iż: „Konieczne jest odnalezienie pisma-brak możliwości ustosunkowania się".

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 29 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.35.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r.(w aktach gminy).

Organ nadzoru zauważył także, iż w dokumentacji planistycznej brak jest także opinii bądź potwierdzenia wystąpienia do Burmistrza Miasta i Gminy Wiązów o opinię do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ nadzoru występował także do Gminy Oława o wyjaśnienie tych braków lecz nie uzyskał w tym zakresie rzeczowej odpowiedzi. Dowód: Pismo NK-N.4131.97.24.2013.MS6 z dnia 10 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

5


Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.672U.3.2013.ZP z dnia 29 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.35.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r.(w aktach gminy).

Zgodnie z treścią § 12 pkt 3 i pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: „Wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z: (...) 3) zawiadomienia instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i opiniowania projektu planu miejscowego o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, wraz z dowodami doręczenia; (...) 9) dowodów przekazania projektu planu miejscowego do zaopiniowania i uzgodnień;".

Procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle określona w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 17 pkt 2 i pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: „Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: (...) 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; (...) 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do: - gminnej łub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, - wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, - regionalnego dyrektora ochrony środowiska, -właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, - właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii, - właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz b) uzgodnienie projektu planu z: - wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, - organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, - właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, - właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, - dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, - właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, - ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej, - właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagajątego przepisy odrębne;"

Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Artykuł 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, iż tryb

6


sporządzania studium lub planu miejscowego obejmuje uzgodnienie odpowiednio projektu studium albo projektu planu miejscowego przez wskazane w tym przepisie organy: „Organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego."

Należy także dodać odnośnie kwestii uzgodnień, iż jeżeli zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, opinii dokonuje się w trybie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego, to w przypadku uzgodnienia, pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast odmowa uzgodnienia projektu planu przez organ uprawniony oznacza niemożność uchwalenia planu w projektowanym kształcie, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie rozwiązanie polegające na obowiązku dokonywania uzgodnienia w trybie przepisu art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego powoduje, że uzgodnienie projektu planu stanowi ingerencję w sferę samodzielności planistycznej gminy, dlatego też nie pozostaje poza sądową kontrolą. Z tej przyczyny, zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. na stanowisko zajęte przez organy uzgadniające projekt planu gminie służy zażalenie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2011 r. II SA/Gd 813/10).

Równocześnie należy zaznaczyć, iż tylko pozytywne uzgodnienie, względnie uzgodnienie na określonych warunkach, może stanowić podstawę kontynuowania procedury w zakresie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r. II SA/Ol 687/10).

Tak więc należy stwierdzić, iż brak potwierdzenia wystąpienia o ponowne uzgodnienie, a tym samym brak uzgodnienia planu miejscowego na podstawie art. 17 pkt 6b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków we Wrocławiu skutkuje istotnym naruszeniem trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowego planu w całości jest uzasadniony. Tak samo kwalifikowanym istotnym naruszeniem trybu procedury planistycznej jest brak zawiadomienia Burmistrza Miasta i Gminy Wiązów o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaganego na podstawie art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i brak wystąpienia do tego organu Miasta i Gminy Wiązów o opinię do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustawodawca przyznał gminom tzw. władztwo planistyczne (art. 3 ust. 1 ustawy) to jest prawo do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jednakże realizacja tego prawa została obwarowana licznymi obostrzeniami, m.in. o naturze proceduralnej, mającymi na celu zagwarantowanie, że w toku tworzenia planu gmina uwzględni stanowisko innych organów administracj i publicznej, tu: Woj ewódzkiego Konserwatora Zabytków czy Burmistrza Miasta i Gminy Wiązów. Odnośnie uzgodnienia należy także dodać, iż środkiem, który służy kwestionowaniu stanowiska organu dokonującego uzgodnienia jest zażalenie.

W trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru dopatrzył się także nieprawidłowości w zakresie rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego przez Wójta Gminy Oława.

Zamieszone w dokumentacji planistycznej do przedmiotowej uchwały rozstrzygnięcie wójta dotyczące rozpatrzenia uwag wniesionych po pierwszym wyłożeniu jest niepełne

7


i odnosi się tylko do uwag w pełni nieuwzględnionych, przez co istotnie naruszono przepisy art. 17 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także odstąpienie od rozstrzygnięcia uwagi p. Jerzego Gajderowicza z dnia 24.01.2012 r. oraz uwagi p. Teresy Kłos z dnia 31.01.2012 r. z powodu niemożności zidentyfikowania działki, której uwagi dotyczą nie znajduje uzasadnienia prawnego i narusza procedurę planistyczną.

Równocześnie Wójt w pkt 11 swoich wyjaśnień pisał: „W trakcie przygotowywania propozycji rozpatrzenia uwag projektant zwrócił się do Gminy o pomoc w ustaleniu lokalizacji niektórych działek do których składane były uwagi. Na część pytań Gmina udzieliła informację, iż nie jest możliwym ustalenie nieruchomości i tak też to zostało zapisane w wykazie."

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 29 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.35.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

W dokumentacji planistycznej brak jest także uwag z pierwszego wyłożenia: p. Beaty Kępskiej (poz. 104), p. Krystyny i Edwarda Ziobro, a w tabeli uwag nie ujęto pism złożonych przez: p. Macieja Kotwińskiego, p. Barbary Rusiniak, p. Krzysztofa Szczepańskiego, p. Stefana Siłki, p. Doroty Wodzik, p. Adama Wojciechowskiego, p. Weroniki Adamowicz, p. Barbary Pszonka-Skwierawskiej, działającej w im, p. Stanisława Szczepańskiego, p. Zbigniewa Bugaja oraz p. Edwarda Feliszka. Do tych uwag Wójt Gminy nie ustosunkował się w myśl art. 17 pkt 12 ustawy o pizp.

Zgodnie z art. 17 pkt 11 i pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: (...) 11)wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;". Z zapisu ustawowego wynika obowiązek rozpatrzenia uwag. Równocześnie ustawodawca nie dzieli tych uwag na bardziej bądź mniej istotne. Obowiązkiem Wójta jest rozpatrzenie wszystkich uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedopełnienie przez Wójta tego obowiązku skutkuje naruszeniem procedury planistycznej, a tym samym istotnym naruszeniem prawa. Ustawodawca bardzo rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania tej procedury. Zgodnie bowiem z art, 28 ust. 1 ww. ustawy istotne naruszenie trybu, zasad sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy.

Ponadto rozstrzygnięcia Wójta Gminy Oława w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego nie zostały opatrzone datą, nie jest więc możliwe stwierdzenie czy dokonano tych rozstrzygnięć w ustawowym terminie 21 dni od upływu terminu ich składania.

Równocześnie wykaz uwag po drugim wyłożeniu nie został uzupełniony o adres wnoszącego uwagę (kolumna nr 3), a także o ustalania projektu planu (kolumna nr 6). Wykaz uwag po trzecim wyłożeniu nie został uzupełniony o adres wnoszącego uwagę (kolumna nr 3), a także w kolumnie nr 11 o adnotacje, stanowiące w poprzednich wykazach uzasadnienie nieuwzględnienia.

Tymczasem rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zapisem § 12 pkt 16: „Wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z: (...) 16) wykazu uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu

8


projektu planu miejscowego, którego wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia;" w załączniku nr 9 określa wzór wykazu uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Należy również zaznaczyć, iż tabela uwag zawiera liczne błędy w imionach i nazwiskach osób, ich adresach oraz numerach działek, co może budzić wątpliwości w kwestii poprawności rozstrzygnięcia uwag.

Dodać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 114/08, wskazał, że „Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń.". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 585/08, odnosząc się do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego określił, że „Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem takiego aktu, a więc: zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość określają (część tekstowa i graficzna, prognoza oddziaływania na środowisko) art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1, przedmiot (a więc wprowadzane ustalenia) określa art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.".

Kolejnym argumentem, uzasadniającym stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości jest istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, poprzez niewypełnienie wymogu rozpatrzenia uwag przez radę gminy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: „Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały."

W rozstrzygnięciu rady gminy, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały brak rozstrzygnięcia uwagi p. Rakowskiej Bernadety (31.01.2012 r.); p. Teresy Buterlickiej (13.01.2012 r.); p. Jana Kuriaty i Tomasza Kuriaty - w części (23.12.2011 r.); p. Romana Ziobrowskiego (12.01.2012 r.); p. Jana Wysockiego (22.01.2012 r.); p. Marię Bałuczyńską (05.01.2012 r.); p. Adama Motwickiego - w części (03.01.2012 r.); p. Krystynę i Aleksandra Kułakowskich (25.00.2012 r.); p. Dawida Kułakowskiego (25.01.2012 r.); p. Michała Kastelika (30.01.2012 r.); p. Franciszka Mirowskiego (27.01.2012 r.); p.p. Jadwigę i Andrzeja Pawełek (27.01.2012 r.); Rady Sołeckiej Ścinawy Polskiej - w części (19.01.2012 r.); p. Wójcik Mariannę (05.01.2012 r.); p. Krzysztofa Krysę - w części (01.02.2012 r.); p. Marka Czyżewskiego (24.01.2012 r.); Kancelarii Prawnej w imieniu Rolpasz - w części (03.07.2012 r.); Ponadto organ nadzoru zauważył, iż uwagi których nie ujęto w tabelach (p. Beaty Kępskiej (poz. 104), p. Krystyny i Edwarda Ziobro, a w tabeli uwag nie ujęto pism złożonych przez: p. Macieja Kotwińskiego, p. Barbary Rusiniak, p. Krzysztofa Szczepańskiego, p. Stefana Siłki, p. Doroty Wodzik, p. Adama Wojciechowskiego, p. Weroniki Adamowicz, p. Barbary  Pszonka-Skwierawskiej,   działającej   w  im.   p.   Stanisława  Szczepańskiego,  p.

9


Zbigniewa Bugaja oraz p. Edwarda Feliszka.) nie zostały najprawdopodobniej przedstawione Radzie Gminy do rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. II OSK 1989/11 stwierdził, nawet że „Nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, listy uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzająca jego uchwalenie, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych."

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2587/10 czytamy, iż każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie w postaci indywidualnej uchwały. Należy więc przyjąć, że chociaż wykładnia gramatyczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi jak dokładnie miałoby wyglądać rozstrzygnięcie w kwestii uwag do planu, to wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy pozwala uznać, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. W ten sposób uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag będzie mogła stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu. Jednocześnie wobec tego, że ustawodawca nie narzucił w formie normatywnej, jak powinna postępować rada gminy poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do projektu planu, a następnie podejmując uchwałę, co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi, zdaniem Sądu, najbardziej właściwe wydaje się ujęcie tego etapu postępowania w protokole z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, iż brak rozpatrzenia przez Radę Gminy Oława wyżej wymienionych uwag należy uznać za istotne naruszenie procedury planistycznej. Procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle wyznaczona przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodująnieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Argumentem potwierdzającym konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały jest naruszenie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Organ nadzoru w trakcie postępowania nadzorczego stwierdził, iż Gmina nie udowodniła przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku

10


i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymagają projekty: koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, planów zagospodarowania przestrzennego oraz strategii rozwoju regionalnego. Tak więc od 15 listopada 2008 roku, to jest od dnia wejścia w życie mniejszej ustawy, wprowadzony został obowiązek przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy. Należy dodać, że ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych w tym zakresie, a wiec każda uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, podjęta po dniu 15 listopada 2008 r., a więc w czasie obowiązywania wskazanego wyżej przepisu ustawy, podlega obowiązkowi przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.

Z załączonej do uchwały dokumentacji planistycznej nie wynika fakt przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przez Wójta Gminy Oława w trakcie procedury podejmowania przedmiotowej uchwały.

Również w trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru stwierdził, iż Gmina nie udowodniła przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).

Wójt w pkt 17 swoich wyjaśnień zadeklarował się, że uzupełni dokumenty w tym zakresie, jednakże do dnia dzisiejszego żadna informacja nie dotarła do organu nadzoru. Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 29 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.35.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Jednym z podstawowych zadań własnych gminy jest kształtowanie ładu przestrzennego na szczeblu lokalnym. W procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest uwzględnianie wielu czynników określonych w art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są nimi m. in.: wymagania dotyczące ładu przestrzennego, walorów architektonicznych, ochrony środowiska czy przyrody, potrzeby interesu publicznego, ochrony prawa własności.

W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż ustawa udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustanawia określone obowiązki, ciążące na podmiotach odpowiedzialnych za przygotowanie i uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednym z nich jest wymóg przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, a z kolei w art. 54 ust. 2 przewiedziano obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko z możliwością złożenia uwag i wniosków. Należy podkreślić, iż wymienione zapisy ustawy mają charakter przepisów szczególnych (Iex specialis) w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulujących tryb sporządzania projektu planu miejscowego. Choć czynności te nie są wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak organy Gminy są zobowiązane do ich dokonania na równi z wymogami wynikającymi z przepisów tej ustawy.

Skoro ustawodawca wprowadził wymóg sporządzenia dla projektu planu miejscowego strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, to niedopełnienie tego etapu należy kwalifikować jako istotnie naruszenie prawa.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich

11


sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części."

Badając przedmiotową uchwałę organ nadzoru stwierdził także, iż zapisy przedmiotowej uchwały w dużej części niezgodne są z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława. Niezgodności ze studium zostały, dla przejrzystości, wypisane w formie porównania tabelarycznego.

 

Ustalenie planu                                                 Zapisy Studium

Obręb Bolechów

2 MN/U 1 i2, 2 RU 1 i 2,2 RM 1-8 oraz 2 U 1 i 2 - powierzchnia biologicznie czynna       nie   mniej    niż   20%   (bez rozdzielenia na  zabudowę  istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej..

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań dopuszczona na całym terenie

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych

R -Tereny rolne (funkcja podstawowa); zasady zagospodarowania:

a)    dopuszcza się zadrzewienia i zakrzewienia
śródpolne,

b)        dopuszcza się budowę stawów
hodowlanych, pod warunkiem, że nie będą
wpływać negatywnie na wody innych
akwenów (zanieczyszczenie, eutrofizacja),

c)    dopuszcza się przeprowadzanie dróg oraz
sieci infrastruktury technicznej i lokalizację
urządzeń towarzyszących tym sieciom,
w sposób nie kolidujący z podstawową
funkcją terenu i pozostałymi zasadami
zagospodarowania terenu,

d)      pożądane zachowanie minimum 7-
metrowej strefy od brzegów zbiorników
wodnych bez upraw i zagospodarowanie jej
jako biofiłtra (np. w formie pasa zadrzewień,
zakrzewień lub co najmniej nie nawożonych
łąk),

e)    wprowadza się zakaz zabudowy, w tym
zagrodowej i innej związanej z produkcją
rolniczą., dopuszcza się realizacje elektrowni
wiatrowych   na  terenach   oznaczonych  na
rysunku studium.

2  US  1  - przeznaczenie terenu jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie

2.1.US -tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni

12


mniej niż 40% powierzchni działki

terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obręb Chwaliboiyce

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza    ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

3  MW/UO  1  - przeznaczenie terenu

min.    pod    zabudowę    mieszkaniową

wielorodzinną

- powierzchnia biologicznie czynna nie

mniej niż 10% powierzchni działki

MP-j.w.

- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej..

3 MN/U 1 i 2 - przeznaczenie terenu m.in.         zabudowę        jednorodzinną, zagrodową, mieszkaniową wielorodzinną w budynkach do 4 mieszkań - udział funkcji usługowej ograniczony do 40 % powierzchni zabudowy

U - tereny zabudowy usługowej ( funkcja

podstawowa)

- dopuszcza się funkcje mieszkaniowe jako

towarzyszące (np. mieszkanie przy szkole,

mieszkanie właściciela zakładu usługowego,

mieszkanie  służbowe  dozorcy obiektu lub

tym podobne)

3 RM 1-11 - powierzchnia biologicznie czynna       nie   mniej   niż   20%   (bez rozdzielenia    na    zabudowę    istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obrę

y Drzemilkowice

4 MW 1 (część terenu) - przeznaczenie terenu   jako   zabudowa   mieszkaniowa wielorodzinna

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

4  MW/UO   1  - przeznaczenie  terenu m.in.    pod    zabudowę    mieszkaniową wielorodzinną

U - tereny zabudowy usługowej ( funkcja

podstawowa)

- dopuszcza się funkcje mieszkaniowe jako

towarzyszące (np. mieszkanie przy szkole,

mieszkanie właściciela zakładu usługowego,

mieszkanie  służbowe  dozorcy  obiektu lub

tym podobne).

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

US   1  - przeznaczenie  terenu jako

4.1.US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak

13


mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na  nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

4 ZP/MN 1 - przeznaczenie terenu pod

zieleń     urządzoną     oraz     zabudowę

jednorodzinną wyłącznie w istniejących

obiektach

-    brak    odniesienia    do    powierzchni

biologicznie czynnej

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa z dopuszczeniem zieleni urządzonej

- udział powierzchni biologicznie czynnej j.w.

4 ZP/U 1 - przeznaczenie podstawowe zieleń urządzona i zabudowa usługowa w wyłącznie w istniejących obiektach - nie odniesiono się do min. powierzchni biologicznie czynnej

4.1.U - tereny zabudowy usługowej ( funkcja podstawowa) , brak odniesienia do zieleni urządzonej w formie przeznaczenia terenu - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może       stanowić       mniej       niż       3 0% nieruchomości;       na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten   nie   jest    spełniony,    dopuszcza   się możliwość      pomniejszenia      powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obręb Gać

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

5  MW/UO   1  - przeznaczenie  terenu m.in.    pod    zabudowę    mieszkaniową wielorodzinną

5.1.U - tereny zabudowy usługowej (funkcja podstawowa)

- dopuszcza się funkcje mieszkaniowe jako towarzyszące (np. mieszkanie przy szkole, mieszkanie właściciela zakładu usługowego, mieszkanie służbowe dozorcy obiektu lub tym podobne).

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie     powierzchni     biologicznie

14


 

czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

5   U   1   -   przeznaczenie   zabudowa usługowa   oraz   mieszkania   integralnie związane z działalnością gospodarczą

KS - Tereny obiektów i urządzeń obsługi komunikacj i samochodowej i podróżnych (funkcja podstawowa), w tym stacje paliw; zasady zagospodarowania:

-      dopuszcza się inne usługi nie kolidujące
z podstawowym przeznaczeniem, w tym
handlu, gastronomii i hotelarskie,

-   brak dopuszczenia funkcji mieszkaniowej

MN/U    -    zabudowa    mieszkaniowa

wielorodzinna    w    budynkach    do    4

mieszkań          jako           przeznaczenie

podstawowe

- powierzchnia biologicznie czynna   nie

mniej   niż   20%   (bez  rozdzielenia  na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP   -  zabudowa   mieszkaniowa,   głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może       stanowić       mniej       niż       25% nieruchomości;       na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten    nie   jest    spełniony,    dopuszcza    się pomniej szenie     powierzchni     biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

5   U   3   -   przeznaczenie   terenu  jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

5.2.P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej z niedopuszczoną funkcj ą mieszkaniową

5   U  2     -  powierzchnia  biologicznie czynna   nie mniej niż 20% powierzchni działki

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

US    -    przeznaczenie     terenu    jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na, nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniejszenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

RU - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą! projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

U/ZP - brak odniesienia do powierzchni biologicznie czynnej

MP-j.w.

Obręb Godzikowice

15


R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

7  U  2,3   -  powierzchnia  biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki

MN/U-j.w.

MU - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 40% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

V    - powierzchnia biologicznie czynna j.w.   (bez   rozdzielenia   na   zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN/U-j.w.

MP- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN/U     -     zabudowa     mieszkaniowa wielorodzinna    w    budynkach    do    4 mieszkań          j ako          przeznaczenie podstawowe

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

MW/UO 1 - przeznaczenie terenu m.in. pod          zabudowę          mieszkaniową wielorodzinną

MP-j.w.

7 P 4, 5, 6 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 10% powierzchni działki

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

P/UC    -    m.in.    zabudowa    usługowa zdefiniowana w §4 uchwały

P+UC - Teren skoncentrowanej aktywności gospodarczej,  w tym  lokalizacji  obiektów handlowych     o     powierzchni     sprzedaży powyżej 2000 m2, natomiast z wyłączeniem aktywności związanych z produkcją rolniczą i obsługą produkcji rolniczej - niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych

7   U   10   -  przeznaczenie:   zabudowa usługowa   oraz   mieszkania   integralnie

7.2.KS - Tereny obiektów i urządzeń obsługi komunikacj i   samochodowej   i   podróżnych

16


 

związane z funkcją usługową

(funkcja podstawowa), w tym stacje paliw z

dopuszczeniem innych usług nie kolidujących

z podstawowym przeznaczeniem, w tym

handlu, gastronomii i hotelarskich,

brak dopuszczenia funkcji mieszkaniowej;

7.6.PP     -    brak     dopuszczenia    funkcji

mieszkaniowej

7.5. R - tereny rolne z zakazem zabudowy

Obręb Godzinowice

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

8 MN 5,6 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,                         zagrodowa i   wielorodzinna   w   budynkach   do   4 mieszkań

R - tereny rolne z zakazem zabudowy (w tym zagrodowej)

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

Obręb Jaczkowice

MW/U - przeznaczenie terenu min. pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 25% powierzchni działki (bez rozdzielenia   na    zabudowę    istniejącą i projektowaną)

U - Tereny zabudowy usługowej (funkcja podstawowa),   w  tym   nieuciążliwe   usługi niekomercyjne;     dopuszcza     się     funkcje mieszkaniowe    jako     towarzyszące     (np. mieszkanie      przy      szkole,      mieszkanie właściciela zakładu usługowego, mieszkanie służbowe dozorcy obiektu lub tym podobne), - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 30% nieruchomości;        na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten   nie   j est    spełniony,    dopuszcza    się możliwość      pomniejszenia      powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie po wierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

RZ -zieleń nieurządzona

MP - zieleń urządzona

RU- teren  produkcji  rolnej   i  obsługi

P  -  Tereny   skoncentrowanej   aktywności

17


produkcji     rolnej      oraz     mieszkania integralnie    związane    z    prowadzoną działalnością gospodarczą

gospodarczej z zakazem funkcji mieszkaniowej

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bołechów)

MN/U i MN- zabudowa mieszkaniowa

wielorodzinna    w    budynkach    do    4

mieszkań

dla  MN/U  oraz  U  -  powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

Obręb Jankowice Małe

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bołechów)

MN      oraz      MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań MN/U     oraz    RM    -    powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP-   zabudowa   mieszkaniowa,    głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może       stanowić       mniej       niż       25% nieruchomości;        na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten   nie   j est    spełniony,    dopuszcza    się pomniej szenie     powierzchni     biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obręb Maszków

MN - zabudowa wielorodzinna do 4

mieszkań

-    RU    oraz    RM    -    powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP-   zabudowa   mieszkaniowa,    głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może       stanowić       mniej       niż       25% nieruchomości;       na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten   nie   j est    spełniony,    dopuszcza    się pomniej szenie     powierzchni     biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bołechów)

Obręb Niemil

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na meruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

18


US     -    przeznaczenie     terenu    jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 50% powierzchni działki

US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na  nieruchomościach   z   istniejącą zabudową na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniejszenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

MN      oraz      MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

17  MN  4  -  zabudowa mieszkaniowa j ednorodzinna,                         zagrodowa i   wielorodzinna   w   budynkach   do   4 mieszkań

17.1.U - dopuszcza się funkcje mieszkaniowe jako towarzyszące (np. mieszkanie przy szkole, mieszkanie właściciela zakładu usługowego, mieszkanie służbowe dozorcy obiektu lub tym podobne),

Obręb Niwnik

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN     oraz     MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

18 RU 1 - przeznaczenie podstawowe jako   mieszkanie   integralnie   związane z prowadzona działalnością gospodarczą 18  MN  4  -  zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,            zagrodowa           i wielorodzinna    w    budynkach    do    4 mieszkań

P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej z niedopuszczeniem funkcji mieszkaniowej

18  US  1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

18.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

Obręb Oleśnica Mała

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

19


konserwatorskimi

 

MN     oraz     MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

19 RU 2 - przeznaczenie podstawowe jako mieszkanie integralnie związane z prowadzona działalnością gospodarczą

19.1.P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej z niedopuszczeniem funkcji mieszkaniowej

19  RU  1  - teren produkcji  rolnej   i obsługi              produkcji              rolnej w gospodarstwach rolnych - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 50% powierzchni działki

19.1.RU-       teren   gospodarstw   rybackich

z    dopuszczoną   funkcją   upraw    rolnych

i ogrodniczych

- udział powierzchni biologicznie czynnej nie

może       stanowić       mniej       niż       90%

nieruchomości;

K - teren infrastruktury - kanalizacja

K - teren oczyszczalni ścieków

19 MW 1 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 25% powierzchni działki

19.1.MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

19 ML 1 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

19.1.ML - udział powierzchni biologicznie czynnej, , nie może stanowić mniej niż 80% każdej nieruchomości

Obręb Osiek

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN     oraz     MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań -   MN/U,      RM   oraz   20   RU   1   -powierzchnia  biologicznie   czynna   nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia   na   zabudowę    istniejącą i projektowaną)

MP-   zabudowa   mieszkaniowa,   głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może       stanowić       mniej       niż       25% nieruchomości;        na       nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten   nie   jest    spełniony,    dopuszcza    się pomniejszenie     powierzchni     biologicznie

20


 

czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

20  US   1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

20.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

20 RU 2 - przeznaczenie podstawowe jako mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

20.1.P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej z niedopuszczeniem funkcji mieszkaniowej

Obręb Owczary

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN oraz 21  MN/U 3,4 - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

21      MN/U      1,2      -     powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 30% powierzchni działki

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

21   US  1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

21.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

21   RM   1   -   przeznaczenie   terenu: zabudowa zagrodowa oraz urządzenia    i obiekty              służące              rekreacji w gospodarstwach agroturystycznych

21.1 PR -   Tereny obiektów produkcji rolnej i obsługi gospodarki rolnej - niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych

21 MN/U 6,7,8 - przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ( wszystkie             typy),             usługowa z     wyłączeniem     obsługi     pojazdów, naprawy    pojazdów    i    stacji    paliw, zabudowa zagrodowa oraz wielorodzinna

21.1. MW Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (fbnkcja podstawowa); zasady zagospodarowania:

a)     dopuszcza się zabudowę jednorodzinną
zwartą (szeregową lub atrialną),

b)     dopuszcza się obiekty dla prowadzenia

21


w budynkach do                     4 mieszkań

nieuciążliwej działalności gospodarczej usługowej i produkcyjnej (z wyjątkiem produkcji rolnej) oraz świadczenia w nich także niekomercyjnych usług; obiekty zarówno wbudowane, jak i wolnostojące...

Obręb Psary

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu B olechów)

MN       oraz       MN/U-       zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

22  US  1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

22.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obręb Siecieborowice

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

23  US  1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

23.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

23 RU  1 - przeznaczenie podstawowe jako mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

23.1.PR - Tereny obiektów produkcji rolnej i obsługi gospodarki rolnej z niedopuszczoną funkcją mieszkaniową

Obręb Ścinawa

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Bolechów)

MN     oraz     MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

22


MN/U - brak odniesienia do powierzchni biologicznie czynnej

RM     oraz      RU      -     powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

26  US  1  -  powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

26.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

Obręb Ścinawa Polska

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu B olechów)

MN     oraz      MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań MW/UO    - przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, na   potrzeby   oświaty,   usługową   oraz terenowe urządzenia sportowe

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

MN/U    -    powierzchnia    biologicznie

czynna nie mniej niż 20% powierzchni

działki (bez rozdzielenia na zabudowę

istniejącą i projektowaną)

MW/UO       powierzchnia   biologicznie

czynna nie mniej niż 10% powierzchni

działki

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

U - powierzchnia biologicznie czynna nie

mniej niż 30% powierzchni działki (bez

rozdzielenia na zabudowę  istniejącą i

projektowaną)

RU     oraz     MN/U     -    powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki

MU - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 40% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

27   MN/U   2   -  przeznaczenie  terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (wszystkie            typy),            usługowa z     wyłączeniem     obsługi     pojazdów, naprawy    pojazdów    i    stacji    paliw, zabudowa zagrodowa oraz wielorodzinna w budynkach do 4 mieszkań

27.1.PP - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej z niedopuszczeniem funkcji mieszkaniowej

Tereny nieposiadające w planie ustaleń szczegółowych należałoby potraktować w całości jako niezgodne ze studium, ze względu na brak wpisania dopuszczeń, nakazów i  zakazów  wynikających z  polityki przestrzennej  zapisanej  w  studium  uwarunkowań

23


i  kierunków  zagospodarowania  przestrzennego  gminy  Oława  (w  tabeli   znajduje  się przykładowe odniesienie do terenów rolnych).

Ponadto sprzeczne ze studium jest przeznaczenie w planie terenów oznaczonych symbolem RZ, znaj duj ących się w strefach sanitarnych od cmentarzy, pod zieleń nieurządzoną, dla których w studium dopuszczono zieleń urządzoną na terenach MP lub MN (Psary, Jaczkowice, Owczary).

W trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru wystąpił do Wójta Gminy Oława z prośbą o ustosunkowanie się do zastrzeżeń organu nadzoru co do zgodności przedmiotowej uchwały z prawem, w tym do zastrzeżeń dotyczących zgodności przedmiotowej uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława. Dowód: Zapytanie organu nadzoru- pismo NK-N.4131.97.24.2013.MS6 z dnia 10 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Jednakże Wójt w pkt 38 odpowiedzi na pismo organu nadzoru stwierdził, że „Generalnie odnosząc się do poszczególnych zastrzeżeń zawartych w tabeli dla terenów rolniczych, lasów, cmentarzy obowiązują przepisy odrębne, które mówią co można a czego nie, więc nie należy ich powtarzać w uchwale. Co do niezgodności ze studium w odniesieniu do % zabudowy czy powierzchni biologicznie czynnej, to studium stanowi kierunek zagospodarowania a plan miejscowy doprecyzowuje zasady zagospodarowania poszczególnych terenów. Przeznaczenia terenu określone w planie miejscowym są zgodne z ustaleniami studium. Różnice w dokładnym przebiegu linii rozgraniczających tereny i obrysami obszarów pod określony kierunek zagospodarowania w studium wynikają z różnych skal i dokładności map w jakich sporządzone były obydwa dokumenty. Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 29 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.35.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r,(w aktach gminy).

Ustosunkowując się do powyższego należy zaznaczyć, iż doprecyzowanie planem miejscowym nie jest tożsame z rozbieżnością i musi mieścić się w granicach określonych przez studium. Niedopuszczalne jest przeznaczenie terenów sprzeczne ze studium. Niedopuszczalne jest także określanie innej powierzchni biologicznie czynnej w planie miejscowym niż w studium. Rada dokonała w studium samoograniczenia co do powierzchni biologicznie czynnej, określając w sposób szczegółowy ten parametr. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny ze studium zagospodarowania przestrzennego.

Mocą art 15 ust. 1 i ark 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obecnie jest znowelizowany, jednak w momencie przystępowania do podjęcia przedmiotowej uchwały do roku 2010, ustawodawca postanowił o jednej z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, mianowicie określił, że plan musi być zgodny z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanym studium, oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Przepis art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmieniony ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 130, poz. 871), w brzmieniu z dnia uchwalania przedmiotowej uchwały Rady Gminy Oława, mówi, że „plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium". Równocześnie należy dodać w tym zakresie, że podejmując uchwałę nr XXXVII/206/2012 Rada Gminy Oława stwierdziła w podstawie prawnej uchwały, że uchwala została podjęta po stwierdzeniu zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława, czyli według starego brzmienia przepisu art. 20 ustawy.

24


Do powyższego dodać należy, że także art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwiera wyraźny zapis, zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Powyższe twierdzenia znajdują potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyj nych.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/09, jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko zajęły sądy administracyjne w innych orzeczeniach, np. w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581.

W wyroku tym WSA w Krakowie odniósł się także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który z kolei w wyroku z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/GI 817/06 wyjaśnił, że „zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 ustawy), co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć."

Zdaniem organu nadzoru niedopuszczalne jest przeznaczenie terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sprzeczne ze studium. Należy także podkreślić, iż Rada dokonała samoograniczenia w studium zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława w zakresie określenia powierzchni biologicznie czynnej. Określając w studium zagospodarowania przestrzennego powierzchnie biologicznie czynną działek w sposób tak szczegółowy, Rada zobligowana jest uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przestrzegać tych wielkości. Nie można uznać za zgodne ze studium zapisów planu miejscowego, gdy wartości powierzchni biologicznie czynnej działek określone w planie miejscowym są niezgodne z zapisami ustalonymi w studium.

Poza powyższymi naruszeniami organ nadzoru stwierdził także, że w § 4 uchwały ustalono przeznaczenia terenów. Niespójne z tym paragrafem i niezrozumiałe jest ustalenie jako przeznaczenia terenu: „mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą", które zostało zapisane do kategorii terenu produkcji rolnej i obsługi produkcji rolnej gospodarstwach rolnych - RU (§ 21 pkt 1 lit. b, § 77 pkt 1 lit. b, § 140 pkt ł lit. b, § 175 pkt 1 b, § 201 pkt 1 lit. b, § 219 pkt 1 lit. b, § 239 pkt 1 lit. b, § 240 pkt 1 b, § 278 pkt 1 lit. b, § 294 pkt 1 lit. b, § 312 pkt 1 lit. b, § 333 pkt 1 lit. b).

Tymczasem w § 4 ust. 1 pkt 11 uchwały określono przeznaczenie terenów RU jako tereny produkcji rolnej i obsługi produkcji rolnej w gospodarstwach rolnych, niedopuszczając zatem funkcji mieszkaniowej na tych terenach. A contrario w § 4 ust.l pkt 4 i pkt 7 Rada określając przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem U i US zastrzegła: „o ile przepisy szczegółowe uchwały nie stanowią inaczej". Tym samym w ocenie organu nadzoru dopuszczalna jest funkcja mieszkaniowa na tych ternach, zaś wobec braku takiego zastrzeżenia dla terenów RU nie można tej funkcji tu dopuścić.

Równocześnie w § 2 pkt 3 uchwały Rada określiła, iż przez mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą należy rozumieć mieszkanie wydzielone

25


w budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, przy czym powierzchnia tego mieszkania nie może być większa niż powierzchnia przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej i nie większa niż 100 m2, a w obrębie jednej działki nie może znajdować się więcej niż jedno takie mieszkanie.

Dodawane różnych przeznaczeń terenów do przeznaczenia podstawowego w ustaleniach szczegółowych również jako podstawowe jest niespójne z § 4 uchwały oraz z symbolem terenu oraz rysunkiem planu.

W § 4 ust. 1 uchwały Rada wprowadziła regulacje dotyczące przeznaczenia terenów i tak w pkt 1 Rada określiła, iż teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczony symbolem MN rozumiany jest jako budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a teren MW, jako budynek mieszkalny wielorodzinny, zawierający więcej niż 2 mieszkania lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (pkt 2).

Rada Gminy Oława dla terenu MN-zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuściła równorzędnie zabudowę zagrodową, zabudowę wielorodzinną w budynkach do 4 mieszkań (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit b, lit. c, § 30 pkt 1 lit. a, lit. b, § 48 pkt 1 b, c, § 65 pkt 1 lit. b, lit. c, § 93 pkt.1 lit. b, lit. c, § 123 pkt 1 lit. b, lit. c, § 133 pkt 1 lit. b, lit. c, § 158 pkt 1 lit. b, lit. c, §172 pkt 1 lit. b, lit. c, § 181 pkt 1 lit. b, lit. c, § 196 pkt 1 lit b, lit. c, § 212 pkt 1 lit b, lit. c, § 234 pkt 1 lit. b, lit c, § 252 pkt 1 lit b, lit. c, § 272 pkt 1 lit. b, lit. c, § 289 pkt 1 lit. b, lit. c, § 306 pkt 1 lit. b i lit. c, § 323 pkt 1 lit. b, lit. c). Taka konstrukcja uchwały dopuszcza realizację na danym terenie np. tylko zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w budynkach do 4 mieszkań, choć przeznaczenie na rysunku planu sygnalizuje co innego. Analogicznie brzmią zapisy dla terenów MN/U - terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług (§ 15 pkt 1 lit. c, lit. d, § 31 pkt 1 lit. c, lit d, § 66 pkt 1 lit. c, lit. d, § 94 pkt 1 lit. d, lit. e, § 134 pkt 1 lit. c, lit. d, § 159 pkt 1 lit. c, lit. d, § 182 pkt 1 lit. c, lit d, § 197 pkt 1 lit. c, lit. d, § 213 pkt 1 lit. c, lit. d, § 235 pkt 1 lit. c, lit. d, § 253 pkt 1 lit. c, lit. d, § 273 pkt 1 lit. c, lit. d, § 307 pkt 1 lit c i lit. d, § 324 pkt 1 lit c, lit. d). W tych regulacjach Rada wprowadziła oprócz przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług także zabudowę zagrodową i wielorodzinną w budynkach do 4 mieszkań.

Także w § 107 pkt 1 lit. b, § 141 pkt 1 lit b, § 187 pkt 1 lit. b, § 204 pkt 1 lit. b, § 260 pkt 1 lit. b, § 279 pkt 1 lit. b, § 314 pkt 1 b, § 334 pkt 1 lit. b, uchwały Rada w przeznaczenie podstawowe terenów RZ (zieleń nieurządzona) wprowadziła przeznaczenie „teren rolniczy, łąki i pastwiska". Równocześnie w § 4 uchwały Rada zdefiniowała teren RZ, jako teren zieleni nieurządzonej. Zapis taki nie jest tożsamy z regulacjami uchwały określającymi przeznaczenie dla terenów oznaczonych symbolem RZ dodatkowo oprócz przeznaczenia, zdefiniowanego w § 4 uchwały, tj. zieleni nieurządzonej także przeznaczenie „teren rolniczy, łąki i pastwiska", który powinien się mieścić w przeznaczeniu R- tereny rolne (§ 4 ust. 1 pkt 17).

Paragrafem 4 Rada zdefiniowała także tereny US, jako tereny sportu i rekreacji, rozumiane jako obiekt sportowy lub ich zespół, terenowe urządzenia sportowe, kemping wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, o ile przepisy szczegółowe nie stanowią inaczej (§ 4 ust. 1 pkt 7 uchwały). Równocześnie wpisując jednak, w przeznaczenie innych terenów, w paragrafach uchwały, które nie obejmowały terenów US „terenowe urządzenia sportowe". Zapis ten wprowadzono w § 22 pkt 1 lit. b, § 33 pkt 1 lit. c, § 38 pkt 1 lit. b, § 49 pkt 1 lit. b, § 51 pkt 1 lit. d, § 56 pkt 1 lit. b, § 71 pkt 1 lit. d, § 100 pkt. 1 lit. d, § 135 pkt 1 lit. d, § 143 pkt 1 lit. b, § 165 pkt 1 lit. b, § 198 pkt 1 lit. c, § 214 pkt 1 lit c, § 215 pkt 1 lit. c, § 222 pkt 1 lit. b, § 245 pkt 1 lit. b, § 262 pkt 1 lit. b, § 281 pkt 1 lit b, § 296 pkt 1 lit. b, § 308 pkt 1 lit c, § 317 pkt 1 lit. b, § 328 pkt 1 d uchwały dla terenów ZP, MW/UO, MW, MW/U.

Także w poniższych regulacjach Rada w przeznaczenia dla danych terenów wprowadzała inne nieobjęte ich zakresem przeznaczenia.

26


Dla terenu MW/UO w § 33 pkt 1 lit. b, § 51 pkt ł lit. c, § 71 pkt 1 lit. c, § 100 pkt 1 lit. c, § 328 pkt 1 Ht. c Rada Gminy Oława wprowadziła przeznaczenie „zabudowa usługowa z wyłączeniem obsługi pojazdów, naprawy pojazdów, stacji paliw". Paragraf 4 ust. 1 uchwały definiuje tereny MW jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej rozumianej jako budynek mieszkalny wielorodzinny, zawierający więcej niż 2 mieszkania lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (pkt 2), a teren UO, jako teren zabudowy przeznaczonej na potrzeby oświaty (pkt 6). Tak więc należy uznać, iż regulacje dotyczące zabudowy usługowej w wyżej wymienionych paragrafach nie mieszczą się w zawężeniu usług do zabudowy przeznaczonej na potrzeby oświaty.

W § 105 pkt 1 lit. b uchwały dla terenu P/UC Rada wprowadziła jako przeznaczenie zabudowę usługową. Regulacja ta została wprowadzona dla przeznaczenia P, zdefiniowanego w § 4 uchwały jako terenu zabudowy produkcyjnej, rozumiany jako obiekt produkcyjny, magazynowy, składowy lub ich zespół, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 4 ust. 1 pkt 8 uchwały) oraz dla przeznaczenia UC czyli terenu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (§ 4 ust. 1 pkt 9 uchwały). Należy uznać, iż zabudowa usługowa nie mieści się w definicji przeznaczenia dla terenów P/UC.

W § 214 pkt 1 b uchwały w przeznaczenia terenów MW oraz w § 135 pkt 1 Ht. b uchwały w przeznaczenie terenu MW/U Rada wprowadziła zwrot „budynki zamieszkania zbiorowego", które zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały należałoby zakwalifikować do przeznaczenia terenów ML, tj. teren indywidualnej zabudowy rekreacyjnej, rezydencjonalnej i pensjonatowej, rozumiany jako budynki przeznaczone pod wypoczynek rodzinny, sezonowy, weekendowy oraz inne budynki zakwaterowania turystycznego takiej jak: hotele, motele, pensjonaty, schroniska, gospody i podobne wraz z urządzeniami towarzyszącymi obiektom budowlanym, nie zaś do terenów MW, tj. terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej rozumianej jako budynek mieszkalny wielorodzinny, zawierający więcej niż 2 mieszkania lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi bądź terenów U, czyli terenów zabudowy usługowej, zdefiniowanej w § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały. Należy w tym zakresie dodać, iż Rada nie zdefiniowała pojęcia „budynki zamieszkania zbiorowego" w kontekście odmienności tego pojęcia od zabudowy wielorodzinnej, a biorąc po uwagę, że definicję użytego zwrotu zawiera § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którą „należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny", zdaniem organu nadzoru przeznaczenie to zawiera się w zakresie pojęciowym terenu oznaczonym symbolem ML, nie zaś jak wskazujązapisy uchwały - terenu MW.

Równocześnie dla terenu ML tj. teren indywidualnej zabudowy rekreacyjnej, rezydencjonalnej i pensjonatowej, rozumiany jako budynki przeznaczone pod wypoczynek rodzinny, sezonowy, weekendowy oraz inne budynki zakwaterowania turystycznego takiej jak: hotele, motele, pensjonaty, schroniska, gospody i podobne wraz z urządzeniami towarzyszącymi obiektom budowlanym w § 215 pkt 1 lit. b uchwały Rada wprowadziła „indywidualną zabudowę jednorodzinną". Regulacja § 215 pkt 1 lit. b uchwały dła terenów ML sprzeczna jest z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały, który jako przeznaczenie dla terenów MN, tj. terenu zabudowy jednorodzinnej ustala przeznaczenie budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi.

Także w § 300 uchwały zostało wprowadzone dla terenu KD/A1, zdefiniowanego w § 4 ust. 1 pkt 26 uchwały jako teren autostrady, przeznaczenie droga klasy głównej.

27


Regulacja ta sprzeczna jest z zapisem § 4 ust. 1 pkt 28 uchwały określającym przeznaczenie droga klasy głównej dla terenów oznaczonych symbolem KD/G.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1854/08, „(...) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób „czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych". Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W konsekwencji taki plan to prosta droga do niekończących się sporów interpretacyjnych. I oczywiście nie chodzi tu o „zwykłe" wątpliwości interpretacyjne pojedynczych norm prawnych, poddające się wykładni, ale takie, które dotyczą kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu."

Zdaniem organu nadzoru regulacja ww. zapisów uchwały została podjęta w wewnętrznej sprzeczności z treścią § 4 i bez podstaw do takiego określania przeznaczenia terenu.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy przystępuje do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z ust. 2 art. 14 ustawy, integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Zdaniem organu nadzoru art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi normę o charakterze iuris cogentis zawierającą zamknięty katalog problemów wymagających uregulowania w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym określa się obowiązkowo  przeznaczenie terenów.

Należy również zauważyć, że wykroczenie poza ramy upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jest to jedna z podstawowych zasad polskiego systemu prawnego. Oznacza ona, że organy władzy publicznej mogą działać tylko na podstawie prawnej, a normy prawne określają ich kompetencje, zadania i tryb postępowania, wyznaczając jednocześnie ramy ich działania. Organy władzy publicznej mogą działać tylko w takiej formie i w taki sposób, na jakie pozwalają im przepisy prawa. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podstawą do wydania aktu prawnego w postaci uchwały i zamieszczenia w niej uregulowań o określonej treści jest wyraźne upoważnienie ustawowe wynikające z ustawy szczególnej lub ustawy o samorządzie gminnym.

Równocześnie mając na uwadze powyższe naruszenia prawa w zakresie określania przeznaczenia terenów oraz wyżej argumentowane naruszenia w zakresie niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy podkreślić, iż ilość naruszeń prawa w przedmiotowej uchwale uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Stwierdzenie nieważności poszczególnych uchybień w uchwale skutkowałoby nieczytelnością treści uchwały i załącznika graficznego. Należy także zaznaczyć, zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ten przepis Ustawy Zasadniczej nakłada na organy tworzące system prawa, w tym także na Radę Gminy Oława, obowiązek formułowania

28


przepisów prawnych w sposób jasny i precyzyjny. Postulat przejrzystości systemu prawa, znajdujący oparcie w art. 2 Konstytucji RP, rozumieć należy jako dyrektywę takiego tworzenia regulacji prawnej, by sytuacja prawna jednostki była czytelna i jednoznaczna. Realizacja tego założenia daje obywatelowi szansę zrozumienia efektów działalności organu uchwałodawczego. Równocześnie uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musi w szczególności być jasna i czytelna dla zainteresowanych mieszkańców Gminy Oława. Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie.

Do powyższej argumentacji dotyczącej naruszenia art. 2 Konstytucji należy także odnieść naruszenia w § 26 oraz w § 243 i § 246, § 306 w zakresie terenów 26 MN11, 26MN12, 26MN13 oraz rysunek planu w zakresie terenów 26MN/U5 uchwały. Zdaniem organu nadzoru regulacje § 26, § 243, § 246, § 306 w zakresie terenów 26 MN11, 26MN12, 26MN13 oraz rysunek planu w zakresie terenów 26MN/U5 uchwały zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art, 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W § 243 Rada postanowiła: „ 6) odpowiednio obowiązują ustalenia wynikające z § 7 1) przeznaczenia terenu: a) zieleń nieurządzona, b) terę rolniczy, łąki i pastwiska; 2) ustala się zakaz zabudowy z wyłączeniem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.", a w § 246 uchwały: n3) odpowiednio obowiązują ustalenia wynikające z § 7. 1) przeznaczenie terenu: cmentarza; 2) odpowiednio obowiązują ustalenia wynikające z § 7pkt 1, 2, 4."

W § 26 Rada błędnie wpisała symbol terenu jako 2KD-ZI, a poprawnie dla drogi klasy lokalnej powinno zostać zapisane 2 KD-Ll. Regulacja jest zatem wewnętrznie sprzeczna i niezgodna z przepisami prawa i z rysunkiem planu.

W ocenie organu nadzoru zachodzi także sprzeczność pomiędzy treścią uchwały zapisaną w § 306, a jej częścią graficzną, polegająca na nieoznaczeniu na rysunku planu ustaleń określonych w części tekstowej uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 26 MN11, 26 MN12, 26 MN13, co stanowi istotne naruszenie prawa, tj. naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w § 306 pkt 5 uchwały określono strefy zieleni, których nie zaznaczono na rysunku planu.

Także § 307 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), gdyż dla terenu oznaczonego symbolem 26 MN/U5 znajdujących się wyłącznie na rysunku planu nie ustalono ustaleń szczegółowych a dla terenów 26 MN/U 1-4 nie ustalono minimalnej powierzchni biologicznie czynnej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Zdaniem organu nadzoru art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi normę o charakterze iuris cogentis zawierającą zamknięty katalog problemów wymagających uregulowania w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W art. 15 ust. 2 ustawy zawarto obowiązkową materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym obowiązek określenia zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania

29


terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Rada nie może pominąć żadnego zawartego w tym przepisie elementu.

Jak wynika z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego ustala się wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego w tym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.

Rada, poprzez brak określenia jakichkolwiek ustaleń szczegółowych dla terenu oznaczonego 26 MN/U5, a dla terenów oznaczonych 26 MN/U ł-4 nie ustalenie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, naruszyła zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano wyżej pojęcie „zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" interpretowane jest jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W tym konkretnym przypadku naruszenie zasad sporządzania planu dotyczy jego zawartości w zakresie rozbieżności pomiędzy tekstem planu a załącznikiem graficznym.

Jak już zaznaczano powyżej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób "czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych". Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W konsekwencji taki plan to prosta droga do niekończących się sporów interpretacyjnych. I oczywiście nie chodzi tu o "zwykłe" wątpliwości interpretacyjne pojedynczych norm prawnych, poddające się wykładni, ale takie, które dotyczą kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu."

Art. 2 Konstytucji nakłada na organy tworzące system prawa, w tym także na Radę Gminy Oława, obowiązek formułowania przepisów prawnych w sposób jasny i precyzyjny. Regulacja ta dotyczy w takim samy zakresie części tekstowej planu jak i części graficznej.

Rada Gminy w § 12 ust. 1 pkt 9 uchwały zapisała: „lokalizacja skrzyżowań z drogami KD-G wyłącznie za zgodą zarządcy drogi", a w ust. 2 pkt 7 tego paragrafu wpisano: „w zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się: zaopatrzenie w gaz poprzez rozbudowę rozdzielczej sieci gazowej, w uzgodnieniu operatorem sieci lub z indywidualnych zbiorników gazu". Przepisy § 12 ust. 1 i ust. 2 uchwały zamieszczono wśród zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, mających zastosowanie do całego obszaru objętego planem.

Zdaniem organu nadzoru wskazane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury

30


technicznej wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres przedmiotowy i granice tej kompetencji skonkretyzowano w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

  1. określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,
  2. określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,
  3. wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań łub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych (pkt 9).

W przepisach ustawy i rozporządzenia wskazano zatem jednoznacznie materię przekazaną do uregulowania mieszczącą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Nakładanie obowiązków w postaci konieczności uzyskania zgód, uwzględnienia warunków i zasad ustalanych przez określone podmioty stanowi wykroczenie poza kompetencję przyznaną mocą art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy.

W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty prawne (zarówno akty prawa miejscowego, jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Jak już wyżej zaznaczono, odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę - formalną, tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych, oraz materialną, będąc gwarancją spójności systemu prawa oraz koherencji treściowej przepisów. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Ponadto przepis § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" stanowi, że: „Akty prawa miejscowego są stanowione przez sejmik województwa, radę lub zarząd powiatu oraz radę lub zarząd gminy na podstawie przepisów upoważniających zamieszczonych w ustawach dotyczących odpowiednich samorządów terytorialnych albo w innych ustawach". Działania jednostek samorządu terytorialnego muszą być zatem oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. W rozporządzeniu (tu: akcie prawa miejscowego) zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym) - § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej".

Ponadto w § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały a następnie w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów (§ 33 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 3KD-G2", § 65 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP2", § 67 pkt 5 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 68 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 74 pkt 5 „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 79 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 5KD-GP1", § 133 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 9KD-G1", § 158 pkt 4 we fragmencie „z wyłączeniem 11KD-G2", § 159 pkt 5 we fragmencie „z wyłączeniem 11KD-G1", § 253 pkt 5 „z wyłączeniem 21KD-G2, 21KD-

31


G3", § 259 pkt 4 „z wyłączeniem 21GD-G1" oraz § 272 pkt 4 „z wyłączeniem 6KD-G1, 6KD-G6") Rada rozstrzygnęła o zakazie obsługi bezpośredniej z dróg oznaczonych symbolami KD-G.

Wyjaśnienie Wójta Gminy Oława, iż wprowadzenie zapisów było warunkiem uzgodnienia i zaopiniowania nie może być uznane za akceptowalne wprowadzenie wyżej wymienionej regulacji.

Zdaniem organu nadzoru stanowiąc w powyższym zakresie Rada przekroczyła upoważnienie do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy). Ustawa o drogach publicznych określa w sposób szczegółowy zadania i kompetencje organu pełniącego funkcję zarządcy drogi. Wedle art. 29 ust. 1 tej ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie z definicją legalną pojęcia „zjazdu" określoną w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, jest nim połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o drogach publicznych określa ponadto elementy treściowe decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej (art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) oraz przesłanki odmowy wydania tego rodzaju zezwolenia (art. 29 ust. 4 wymienionej ustawy).

Zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Zarządca drogi jako organ właściwy w sprawach określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, został upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznych i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z terenu nieruchomości do niej przyległej z uwzględnieniem obowiązujących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Regulacja ustawy o drogach publicznych wskazuje, że kompetencja ta została przyznana zarządcy drogi na zasadzie wyłączności, a decyzja administracyjna jest wyłączną formą prawną rozstrzygania o tej kategorii sprawach. Ponadto, uznaniowy charakter opisanego rodzaju zezwolenia powoduje, że żaden przepis prawa nie może obligować zarządcy drogi (mieć wiążącej mocy) do podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia. Przepisy ustawy o drogach publicznych stanowią regulację szczególną w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przewidziane w niej instytucje i środki prawne, w tym akty indywidualne, realizują odmienne cele i zadania. Trzeba również zauważyć, że związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacj i zj azdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Sytuacja ta oznaczałaby niedopuszczalne i bezpodstawne przesunięcie ustawowych kompetencji w zakresie rozstrzygania tej kategorii spraw z zarządcy drogi na radę gminy jako organ właściwy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jak już podkreślono, wolą ustawodawcy kwestia lokalizacji zjazdu z drogi publicznej rozstrzygana jest w trybie postępowania administracyjnego 1 w formie decyzji administracyjnej nie zaś procedury planistycznej i aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, plan miejscowy powinien zawierać ustalenia w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wymagany zakres ustaleń w tej kategorii sprawach precyzuje § 4 pkt 9 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

32


z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

  1. określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,
  2. określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c)     wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej,
w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości
zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Podkreślić należy, że Rada podejmując uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązana jest przestrzegać zasad i reguł sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mocą § 8 pkt 3 uchwały Rada Gminy ustanowiła zakaz lokalizowania nośników reklamowych w pasie drogowym. Analizując ten zapis należy się odwołać do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową przebudową remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika, iż decyzja o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym należy do zarządcy drogi, nie rady gminy. Ponadto należy zauważyć, że zezwolenie takie udzielane jest w formie decyzji administracyjnej, po zastosowaniu określonej w przepisach ustawy procedury. Rada Gminy nie ma zatem upoważnienia do ustanawiania takich zakazów i wprowadzając je wkracza w kompetencje innego organu.

W tym przypadku władztwo planistyczne Gminy zostało ograniczone przez lex specialis, którym są zapisy ustawy o drogach publicznych.

W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania

na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty

prawne (zarówno akty prawa miejscowego jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii

aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte

w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy

aktem wykonawczym a ustawą co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie

do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę - formalną,

tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych, oraz materialną będąc

gwarancją spójności   systemu  prawa  oraz  koherencji  treściowej   przepisów.   Zarówno

w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw

wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego

"~_i "akaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne

iny  być   interpretowane   w   sposób   ścisły,   literalny.   Jednocześnie   zakazuje   się

rywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania

etencji w drodze analogii. Na szczególną uwagę zasługuje tu wyrok Trybunału

_ -ytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K25/99, OTK 2000/5/141): „Stosując przy

-relacji art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, takie

y przyjęte  w polskim  systemie  prawnym jak:   zakaz  domniemania kompetencji

awczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę

4. % ze wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznaczne

33


z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań (...)".

Ponadto przepis § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 908) stanowi, że: „Akty prawa miejscowego są stanowione przez sejmik województwa, radę lub zarząd powiatu oraz radę lub zarząd gminy na podstawie przepisów upoważniających zamieszczonych w ustawach dotyczących odpowiednich samorządów terytorialnych ałbo w innych ustawach". Działania jednostek samorządu terytorialnego muszą być zatem oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. W rozporządzeniu (tu: akcie prawa miejscowego) zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniaiacym (upoważnieniu ustawowym) - § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej".

Zdaniem organu nadzoru także regulacja § 8 pkt 2 uchwały istotnie narusza przepisy prawa. W § 8 uchwały ustala się, że wymienione w nim drogi dojazdowe i lokalne oraz ciąg pieszy są drogami wewnętrznymi: „W zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się: 1) wskazuje się obszary przeznaczone na cele publiczne: tereny oznaczone symbolami - KD- A, KD- GP, KD- G, KD- Z, KD- L, KD-D, KD- PJ, ZP, z zastrzeżeniem pkt 2. 2) tereny oznaczone symbolami: 2KD-D1, 2KD-D3, 3KD-L1, 3KD-D1, 3KD-D2, 3KD-D4, 3KD-D5, 4KD-L1, 4KD-D1, 4KD-D2, 4KD-D3, 4KD-D4, 5KD-L2, 5KD-L3, 5KD-D1, 5KD-2, 5KD-D3, 5KD-D4, 5KD-D5, 5KD-D6, 5KD-D7, 5KD-D8, 5KD-D9, 5KD-D10, 5KD-D11, 5KD-D12, 5KD-D13, 5KD-D14, 5KD-D15, 5KD-D16, 7KD-L1, 7KD-P1, 7KD-D2, 7KD-D3, 7KD-D4, 7KD-D5, 7KD-D6, 7KD-D8, 7KD-D9, 7KD-D10, 7KD-D11, 7KD-D12, 7KD-D13, 7KD-D14, 7KD-D15, 7KD-D16, 7KD-D17/7KD-D18, 7KD-D19, 9KD-L1, 9KD-D1, 9KD-D2, 9KD-D4, 9KD-D7, 9KD-D8, 9KD-D9, 11KD-D1, 11KD-D2, 11KD-D3, 11KD-D4, 11KD-D5, 11KD-D6, 11KD-7, 11KD-8, 11KD-D9, 15KD-D1, 17KD-D2, 17KD-D5, 18KD-D1, 18KD-D2, 18KD-D3, 19KD-D2, 19KD-D3, 19KD-D5, 19KD-D7, 19KD-D9, 19KD-D10, 19KD-D11, 19KD-D12, 20KD-D2, 20KD-D5, 20KD-D7, 20KD-D8, 20KD-D9, 21KD-L1, 21KD-D4, 21KD-D5, 21KD-D6, 22KD-D1,22KD-D2, 22KD-D3, 22KD-D4, 23KD-D1, 23KD-D2, 26KD-D1, 26KD-D2, 26KD-D3, 26KD-D4, 26KD-D5, 26KD-D6, 26KD-D7, 27KD-D1, 27KD-D2, 27KD-D3, 27KD-D4, 27KD-D5, 27KD-D6, 27KD-D7, 27KD-D8 stanowią drogi wewnętrzne; 3) zakaz lokalizowania nośników reklamowych w pasie drogowym".

Przeprowadzając postępowanie nadzorcze Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Nr NK-N.4131.97.24.2013.MS6, wskazał na stwierdzone w § 8 przedmiotowej uchwały nieprawidłowości i poprosił o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi z dnia 26 kwietnia 2013 r., pismo nr BR.0711.35.2013, Wójt Gminy Oława wyjaśnił, że: „25. Planista uwzględniając wniosek gminy wprowadzający część dróg niepublicznych -wewnętrznych, jako drogi ogólnodostępne położone na nieruchomościach stanowiących własność gminy, które nie posiadają statusu dróg publicznych, nie skorygował oznaczeń ",

Sposób oznakowania terenów komunikacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym dróg wewnętrznych, określa załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z pkt 6.1 w/w załącznika do rozporządzenia tereny dróg publicznych powinny zostać oznaczone symbolem „KD", natomiast zgodnie z pkt. 6.2 tegoż - tereny dróg wewnętrznych powinny zostać oznaczone symbolem „KDW".

34


Tymczasem, jak wykazało postępowanie nadzorcze, wymienione w § 8 pkt 2 przedmiotowej uchwały drogi pomimo oznaczenia KD, nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, bowiem posiadają status drogi wewnętrznej.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz,U, z 2007 r., Nr 19, poz. 115), drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Jak już wyżej zaznaczono, drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy. Równocześnie należy wyprowadzić wniosek, że jeśli drogi nie zostały zaliczone do klas, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, to w planie miejscowym powinno być używane nazewnictwo zgodne z pkt 6. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest określenie: tereny dróg wewnętrznych - KDW.

Przyjmując złożone przez Wójta Gminy Oława wyjaśnienia Wojewoda Dolnośląski stwierdza zatem, że wskazane naruszenia prawa polegają na błędnym oznaczeniu dróg wewnętrznych symbolami dróg publicznych, tj. niegodnie z pkt 6. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Należy także zaznaczyć, iż zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2010 r. II SA/Wr 221/10 gmina może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa.

Zgodnie z wyżej już przytaczanym art. 28 ust. ł ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są: 1/ naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego; 2/ istotne naruszenie trybu sporządzania planu 3/ naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przywołany przepis ustanawia zatem dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. materialnoprawną - uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie, przy czym przesłanka materialnoprawną wywołuje dalej idące konsekwencje, gdyż podstawę dla unieważnienia uchwały daje w tym przypadku każde naruszenie prawa (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Równocześnie należy podkreślić, iż regulacja § 8 pkt 2 uchwały stanowi naruszenie zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności tego zapisu uchwały.

Mając na uwadze powyższe przedmiotowa skarga jest uzasadniona.

WOJEWODA  DOLNOŚLĄSKI

Marek Skorupa

Załącznik:                                                                            

- odpis skargi.

35

 

 

 

 

WOJEWODA DOLNOŚLĄSKI

NK-N.4131.97.24.2013.MS6

 

Wrocław, dniai4 czerwca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny

we Wrocławiu

ul. Św. Mikołaja 78/79

50-126 Wrocław

za pośrednictwem Rady Gminy Oławą

Skarżący:           Wojewoda Dolnośląski - organ nadzoru,

pi. Powstańców Warszawy 1, 50-951 Wrocław,

Strona przeciwna: Rada Gminy Oława

PI. Marszałka J. Piłsudskiego , 55-200 Oława

Skarga na uchwałę Rady Gminy w Oławie Nr XXXVII/205/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława

Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. Dz. U. z 2013, poz. 594) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.) zaskarżam w całości uchwałę Nr XXXVII/205/2012 Rady Gminy Oława, zarzucając podjęcie uchwały z istotnym naruszeniem

  • art. 17 pkt 12 w związku z art. 28    ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art.  20  w związku  z  art.  28     ustawy  z  dnia  27  marca  2003   r.  o  planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 46 pkt  1  ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

1


oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

  • art. 9 ust 4, art. 15 ust. 1, art. 20 w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • art. 15 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

W związku z powyższym wnoszę o:

1)   stwierdzenie nieważności w całości ucnwały Rady Gminy Oława
Nr XXXVII/205/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi
Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj
Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława,

2)   zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie

Na sesji dnia 28 grudnia 2012 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z uchwałą Nr XXXIX/385/2006 Rady Gminy Oława z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława oraz po stwierdzeniu, zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława, Rada Gminy Oława podjęła uchwałę Nr XXXVII/205/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława.

Uchwała ta wpłynęła do organu nadzoru dnia 7 stycznia 2013 r. przesłana pismem o sygn. BR 0711.1.2013 z 4 stycznia 2013 r. Dokumentacja planistyczna została przesłana w dniu 24 stycznia 2013 r.

Dowód: uchwała Rady Gminy Oława Nr XXXVII/205/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława (w aktach Gminy).

W trakcie postępowania nadzorczego dotyczącego przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził, że uchwała została podjęta:

2


  • z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 12 w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 20 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póżn. zm.) w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
  • z istotnym naruszeniem art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 w związku z art. 28 ustawy

0 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),

-  § 14 pkt 1 b, c, § 15 pkt 1 c, d, § 16 pkt 1 lit. b, § 17 pkt 1 lit. b, § 19 pkt 1 lit. d, § 20 pkt 1
lit. c, § 22 pkt 1 lit. b, § 24 pkt i lit. b, § 33 pkt 1 lit. b i lit. c, § 34 pkt 1 lit. b,§ 35 pkt 1 b,
§ 36 pkt 1 lit. d, § 38 pkt 1 lit. b, § 39 pkt. ł lit. b, § 40, § 42, § 51 pkt 1 lit. b, lit. c, § 52 pkt 1
lit. b, § 53 pkt 1 lit c, § 59 pkt 1 lit. b, § 67 pkt 1 lit. b i lit. c, § 68 pkt 1 lit. c, lit. d, § 69 pkt 1
lit. c, lit. d, § 70 pkt 1 lit. b, § 71 pkt 1 lit. b, § 73 pkt 1 lit. c, lit. d, § 74 pkt 1 lit. c, § 78 pkt 1
b, § 79 pkt Ib, § 93 pkt 1 lit. c, § 94 pkt 1 lit. b, lit. c, § 95 pkt 1 lit. c, lit. d, § 102 pkt Hit. b,
§ 111 pkt ł lit. b i lit. c, § 112 pkt 1 lit. c, lit. d § 113 pkt lc, § 121 pkt 1 lit. b, lit. c, § 122 pkt

1 lit. c, lit. d, § 123 pkt 1 lit b, § 125 pkt 1 lit. c i lit. d, § 126 pkt 1 c, § 130 pkt 1 lit. b, § 138
pkt 1 lit. b, lit. c, § 139 pkt 1 lit. c, lit. d, § 140 pkt 1 lit. b, c, d, § 141 pkt 1 lit. b, § 143 pkt 1
lit. c i lit. d, § 144 pkt lc, § 147 pkt 1 lit. b, § 150 pkt 1 lit. b, § 151 pkt 1 lit. b, § 153 pkt 1 lit.

b, § 167 pkt 1 lit. b, lit. c, § 168 pkt 1 lit. c, lit. d, § 169 pkt 1 lit. b, § 170 pkt 1 lit. c, § 175 pkt
1 lit b, § 179 pkt 1 lit b., uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483

ze zm.).

Ponadto:

  • uchwała podjęta z istotnym naruszeniem art. 14 ust. 1 i 2 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 Nr 164, poz .1587),
  • § 26 uchwały podjęty z istotnym naruszeniem art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
  • § 7 pkt 2 lit. g, pkt 3 lit. c, pkt 4 lit. f, pkt 5 lit. b, pkt 6 lit. t, pkt 7 lit. s, pkt 8 lit. i, pkt 9 lit.

c,  pkt 10 lit. c, pkt 13 lit. b, pkt 15 lit. b, pkt 16 lit. d zostały podjęte z istotnym naruszeniem
art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późń. zm.), art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3
ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003
r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), w związku z art. 7 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),

  • § 12 ust. 1 pkt 9, § 12 ust. 2 pkt 7 we fragmencie: „w uzgodnieniu z operatorem sieci lub" podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) oraz § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 908),
  • § 12 ust. 1 pkt 8, § 14 pkt 4, § 17 pkt 4, § 34 pkt 4, § 67 pkt 4 lit. a, § 94 pkt 4, § 138 pkt 4, § 145 pkt 4, § 147 pkt 4 uchwały podjęto istotnym z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw.

3


z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) i art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.),

  • § 8 pkt 2 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) i § 4 ust. 1 w związku z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu proj ektu miej scowego planu zagospodarowania przestrzennego,
  • § 8 pkt 3 uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 115 w zw. z. § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz. 908) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),

Jednakże ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy

0  samorządzie gminnym, organ nadzoru utracił uprawnienie do orzeczenia we własnym
zakresie o nieważności ww. regulacji. Z kolei stwierdzenie wystąpienia przesłanki naruszenia
prawa, o której mowa w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
przez Radę, obliguje Wojewodę do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu
administracyjnego i żądania stwierdzenia przez ten sąd nieważności wskazanych regulacji.

Mocą przedmiotowej uchwały Rada Gminy Oława uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława, a tym samym wykorzystała kompetencję przyznaną jej na mocy art. 20 ust.

1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy
uchwala rada gminy, po stwierdzeniu że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając
jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji,
zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań
własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach
publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane
rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

W trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego przez Wójta Gminy Oława.

Część uwag, zamieszczonych w dokumentacji planistycznej, tytułowana jest jako dotycząca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Oława, a nie przedmiotowego planu miejscowego. Jednakże jak wynika z wyjaśnień Wójta Gminy Oława uwagi były zgłaszane do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie błędnie nazywane.

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Zawarte w dokumentacji uwagi, nazywane jako dotyczące studium, częściowo zostały rozstrzygnięte, częściowo załączone ale bez rozstrzygania, a w przypadku uwag.p. Adeli Koszykowskiej wpisane tylko do tabeli w poz. Nr 188 i 189.

W dokumentacji do przedmiotowej uchwały brak jest uwagi p. Zdzisława Kruka, o której mowa w poz. 187 tabeli uwag z pierwszego wyłożenia, a także brak jest rozstrzygnięcia tej uwagi oraz   uwagi p. Kazimiery i Ryszarda Marmułewicz (poz. 171

4


tabeli) przez Wójta Gminy Oława, zgodnie z art. 17 pkt. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także uwaga złożona przez sołtysa i rada sołecką wsi Lizawice pismem z dnia 8 listopada 2012 r. nie została rozpatrzona przez Wójta Gminy Oława.

Dodatkowo należy zaznaczyć, iż rozstrzygnięcia wójta w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały opatrzone datą i nie jest możliwe stwierdzenie, czy dokonano tych rozstrzygnięć w ustawowym terminie 21 dni od dnia upływu terminu do ich składania.

Równocześnie Wójt Gminy Oława nie wyjaśnił tych braków w swoim piśmie. Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Zgodnie z art. 17 pkt 11 i pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: (...) 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;". Z zapisu ustawowego wynika obowiązek rozpatrzenia uwag. Równocześnie ustawodawca nie dzieli tych uwag na bardziej bądź mniej istotne. Obowiązkiem Wójta jest rozpatrzenie wszystkich uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedopełnienie przez Wójta tego obowiązku skutkuje naruszeniem procedury planistycznej, a tym samym istotnym naruszeniem prawa. Ustawodawca bardzo rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania tej procedury. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ww. ustawy istotne naruszenie trybu, zasad sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy.

Dodać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 114/08, wskazał, że „Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń.". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 585/08, odnosząc się do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego określił, że „Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem takiego aktu, a więc: zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość określają (część tekstowa i graficzna, prognoza oddziaływania na środowisko) art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. ł, przedmiot (a więc wprowadzane ustalenia) określa art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.".

5


Kolejnym argumentem, uzasadniającym stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości jest istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, poprzez niewypełnienie wymogu rozpatrzenia uwag przez radę gminy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: „Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały."

W rozstrzygnięciu rady gminy, stanowiącym załącznik nr 2 do przedmiotowej uchwały brak rozstrzygnięcia uwagi p. Marzeny Wołoszyńskiej (16.01.2012r); p. Waldemara Kuriaty (12.01.2012r.); p. Elżbiety Owczarskiej (3.01.2012r); p. Dariusza Senkowskiego (23.12.2011 i 28.12.201 Ir); p. Piotra Berga (13.12.2011); p. Łukasza Kubiaczyka (10.01.2012 r.); p. Magdaleny Dumańskiej; p. Zdzisława Kruka (12.12.2011); p. Joanny i Łukasza Seiffert (31.05.2012); p. Weroniki Kosarewicz (06.06.2012); p. Łukasza Kubiaczyka (12.06.2012).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. II OSK 1989/11 stwierdził, nawet że „Nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, listy uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzająca jego uchwalenie, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych."

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2587/10 czytamy, iż każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie w postaci indywidualnej uchwały. Należy więc przyjąć, że chociaż wykładnia gramatyczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi jak dokładnie miałoby wyglądać rozstrzygnięcie w kwestii uwag do planu, to wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy pozwala uznać, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. W ten sposób uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag będzie mogła stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu. Jednocześnie wobec tego, że ustawodawca nie narzucił w formie normatywnej, jak powinna postępować rada gminy poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do projektu planu, a następnie podejmując uchwałę, co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi, zdaniem Sądu, najbardziej właściwe wydaje się ujęcie tego etapu postępowania w protokole z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust, 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, iż brak rozpatrzenia przez Radę Gminy Oława uwag p. Marzeny Wołoszyńskiej (16.01.2012r); p. Waldemara Kuriaty (12.01.20ł2r.); p. Elżbiety Owczarskiej (3.01.2012r); p.

6


Dariusza Senkowskiego (23.12.2011 i 28.12.201 Ir); p. Piotra Berga (13.12.2011); p. Łukasza Kubiaczyka (10.01.2012 r.); p. Magdaleny Dumańskiej; p. Zdzisława Kruka (12.12.2011); p. Joanny i Łukasza Seiffert (31.05.2012); p. Weroniki Kosarewicz (06.06.2012); p. Łukasza Kubiaczyka (12.06.2012) należy uznać za istotne naruszenie procedury planistycznej. Procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle wyznaczona przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości łub części.

Kolejnym argumentem potwierdzającym konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały jest naruszenie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Organ nadzoru w trakcie postępowania nadzorczego stwierdził, iż Gmina nie udowodniła przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wymagają projekty: koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, planów zagospodarowania przestrzennego oraz strategii rozwoju regionalnego. Tak więc od 15 listopada 2008 roku, to jest od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wprowadzony został obowiązek przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy. Należy dodać, że ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych w tym zakresie, a wiec każda uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, podjęta po dniu 15 listopada 2008 r., a więc w czasie obowiązywania wskazanego wyżej przepisu ustawy, podlega obowiązkowi przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.

Z załączonej do uchwały dokumentacji planistycznej nie wynika fakt przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przez Radę Gminy Oława w trakcie procedury podejmowania przedmiotowej uchwały.

Również w trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru stwierdził, iż Gmina nie udowodniła przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).

Wójt w pkt 14 swoich wyjaśnień zadeklarował się, że uzupełni dokumenty w tym zakresie, jednakże do dnia dzisiejszego żadna informacja nie dotarła do organu nadzoru. Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Jednym z podstawowych zadań własnych gminy jest kształtowanie ładu przestrzennego na szczeblu lokalnym. W procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest uwzględnianie wielu czynników określonych w art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są nimi m. in.: wymagania dotyczące ładu

7


przestrzennego, walorów architektonicznych, ochrony środowiska czy przyrody, potrzeby interesu publicznego, ochrony prawa własności.

W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż ustawa udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustanawia określone obowiązki, ciążące na podmiotach odpowiedzialnych za przygotowanie i uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednym z nich jest wymóg przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, a z kolei w art. 54 ust. 2 przewiedziano obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko z możliwością złożenia uwag i wniosków. Należy podkreślić, iż wymienione zapisy ustawy mają charakter przepisów szczególnych (Iex specialis) w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulujących tryb sporządzania projektu planu miejscowego. Choć czynności te nie są wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak organy Gminy są zobowiązane do ich dokonania na równi z wymogami wynikającymi z przepisów tej ustawy.

Skoro ustawodawca wprowadził wymóg sporządzenia dla projektu planu miejscowego strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, to niedopełnienie tego etapu należy kwalifikować jako istotnie naruszenie prawa.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części."

Badając przedmiotową uchwałę organ nadzoru stwierdził także, iż zapisy przedmiotowej uchwały w dużej części niezgodne są z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława. Niezgodności ze studium zostały, dla przejrzystości, wypisane w formie porównania tabelarycznego.

 

Ustalenie planu                                                   Zapisy Studium

Obręb Gaj Oławski

6 MN/U 1   - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20%

MU - Tereny zabudowy mieszkaniowej oraz związanej z nieuciążliwą działalnością gospodarczą udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 40% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

6 MN 11 (mały fragment przy drodze KD-(G)Z 2) - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa, wielorodzinna do 4 mieszkań

6.10.R - teren rolny z zakazem zabudowy

6 U 1 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20%

MP   -   zabudowa   mieszkaniowa,   głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową,

8


 

na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

6 US  1 - przeznaczenie  terenu jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

6.1.US -tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologiczni czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na   nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniej szenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

R- teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych

R - Tereny rolne (funkcja podstawowa); zasady zagospodarowania:

a)    dopuszcza się zadrzewienia i zakrzewienia
śródpolne,

b)        dopuszcza się budowę stawów
hodowlanych, pod warunkiem, że nie będą
wpływać negatywnie na wody innych
akwenów (zanieczyszczenie, eutrofizacja),

c)    dopuszcza się przeprowadzanie dróg oraz
sieci infrastruktury technicznej i lokalizację
urządzeń towarzyszących tym sieciom,
w sposób nie kolidujący z podstawową
funkcją terenu i pozostałymi zasadami
zagospodarowania terenu,

d)      pożądane zachowanie minimum 1-
metrowej strefy od brzegów zbiorników
wodnych bez upraw i zagospodarowanie jej
jako biofiltra (np. w formie pasa zadrzewień,
zakrzewień lub co najmniej nie nawożonych

m,

e)    wprowadza się zakaz zabudowy, w tym
zagrodowej i innej związanej z produkcją
rolniczą., dopuszcza się realizacje elektrowni
wiatrowych   na   terenach   oznaczonych   na
rysunku studium.

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN -udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

Obręb Jankowice

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

9


MN - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

11 US 1 - przeznaczenie terenu jako mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 50% powierzchni działki

ll.l.US -tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia    do    ewentualnych    mieszkań integralnych z runkcjąpodstawową - udział powierzchni biologiczni czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na   nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniejszenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

11U1  i 4 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 10% 11U2 i 3 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20%

MP - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10%o w stosunku do istniejącej,

Obręb Lizawice

12 US 1 - przeznaczenie terenu jako mieszkanie     integralnie     związane     z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki

12.1.US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia do ewentualnych mieszkań integralnych z runkcjąpodstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na   nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniejszenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

12 P 1 - udział powierzchni biologicznie czynnej  nie może stanowić mniej  niż 20%

MP udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - Tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

P/U   udział   powierzchni   biologicznie

MP udział powierzchni biologicznie czynnej

 

czynnej  nie może stanowić mniej  niż 10%

nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

12 RZ 1 - brak odniesienia do zakazu zabudowy

R - teren rolny z zakazem zabudowy

Obręb Marcinkowice

13 P/U 1 - usługi zgodnie z §4 uchwały

13.1.PP - niedopuszczone usługi chronione (np. szkoła) oraz handel o pow. powyżej 400m2

13 U. 1-3 - zabudowa usługowa j.w. 13U1-13U10 - zabudowa usługowa oraz mieszkanie        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

13.2.PP-j.w.

PP -niedopuszczalna funkcja mieszkaniowa

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

13 MN/U 5  -powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 2%;

dla pozostałych MN/U - 20%

MP udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

P  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 10%;

MP-j.w

U - powierzchnia biologicznie . czynna nie mniej niż 20%

MP-j.w.

13  US  1 - przeznaczenie terenu jako mieszkanie     integralnie     związane     z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie

13.1.US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia do ewentualnych mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologiczni czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni

11


 

mniej niż 40% powierzchni działki

terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniej ącej.

R - teren rolniczy niezawierąjący ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

13   U   7   -   zabudowa   usługowa   z

wyłączeniem   stacj i   paliw,   mieszkania

integralnie    związane    z    działalnością

gospodarczą

- pow. biologicznie czynna nie mniej niż

20%

12.1.US - tereny sportowo - rekreacyjne, usługi dopuszczone w odniesieniu do funkcji podstawowej; brak dopuszczenia ewentualnych mieszkań integralnych z funkcją podstawową

- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej..

13 UKS 1 - teren obsługi komunikacji samochodowej,    zabudowa    usługowa, mieszkanie    związane    z    prowadzoną działalnością gospodarczą

KS - tereny obiektów i urządzeń obsługi komunikacji samochodowej i podróżnych; w tym stacje paliw - brak dopuszczenia funkcji mieszkaniowej

Obręb Marszowice

RM - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

MN - zabudowa wielorodzinna do  4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

R - teren rolniczy niezawierąjący ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

Obręb Miłonów

R - teren rolniczy niezawierąjący ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

MN - zabudowa wielorodzinna do  4

mieszkań

MN/U    oraz    RM    -    powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP   -   zabudowa   mieszkaniowa,   głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza   się   pomniejszenie . powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

12


\


Obręb Sobocisko

25 MW/UO  1 - przeznaczenie terenu

m.in.    pod    zabudowę    mieszkaniową

wielorodzinną

- powierzchnia biologicznie czynna nie

mniej niż 20% powierzchni działki (bez

rozdzielenia na  zabudowę  istniejącą i

projektowaną)

25.1.U    -    Tereny    zabudowy    usługowej (funkcja podstawowa), w tym nieuciążliwe usługi niekomercyjne; dopuszcza się funkcje mieszkaniowe          j ako           towarzyszące (np.   mieszkanie   przy   szkole,   mieszkanie właściciela zakładu usługowego, mieszkanie służbowe dozorcy obiektu lub tym podobne), - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 30%nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza    się    możliwość    pomniejszenia powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

25 US 1 - przeznaczenie terenu m.in. jako   mieszkanie   integralnie   związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

- Powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

25.1.US - tereny sportowo - rekreacyjne, brak odniesienia do ewentualnych mieszkań integralnych z funkcją podstawową - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu;   na   nieruchomościach   z   istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony,    dopuszcza    się    pomniejszenie powierzchni   biologicznie   czynnej   o   10% w stosunku do istniejącej.

25   RU   1   -   teren   produkcj i   rolnej i         obsługi         produkcji         rolnej gospodarstwach rolnych oraz mieszkania integralnie    związane    z    prowadzoną działalnością gospodarczą

25.1.PR - Tereny obiektów produkcji rolnej i obsługi gospodarki rolnej

niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych (typu szkoła, przedszkole itp.),

MN - zabudowa wielorodzinna do 4

mieszkań

MN/U     oraz     U     -     powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP-    zabudowa    mieszkaniowa,    głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza   się   pomniejszenie   powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych     poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

Obręb Stanowice

MN     oraz     MN/U     -     zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań MN/U, MW/UO oraz U - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP-    zabudowa    mieszkaniowa,    głównie jednorodzinna i zagrodowa - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza   się   pomniejszenie   powierzchni

13


 

biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie j est spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

28 MN 25 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,    wielorodzinna    do    4 mieszkań w budynku oraz zagrodowa 28 MN/U 4 - zabudowa mieszkaniowa j ednorodzinna,     zabudowa     usługowa i zagrodowa

28  U   1   -  zabudowa  usługowa  oraz mieszkania        integralnie        związane z prowadzoną działalnością gospodarczą

PP - Tereny  skoncentrowanej   aktywności gospodarczej, z wyłączeniem aktywności związanych z produkcją rolniczą i obsługą rolnictwa     oraz     obiektów     handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 -   niedopuszczalne    funkcje   mieszkaniowe i usług chronionych

28 RU 1 i 2 - teren produkcji rolnej i obsługi produkcji rolnej oraz mieszkania integralnie    związane    z    prowadzoną działalnością gospodarczą

P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej, w tym związanej z produkcją rolniczą (np. intensywne ogrodnictwo, lokalizacja ferm hodowlanych) i obsługą produkcji rolniczej

niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych

MN/U    -    powierzchnia    biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki

MU - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 40%

nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

28 P/U 1 i 2 - min. zabudowa usługowa zdefiniowana w §4 uchwały

PP- niedopuszczalne usługi chronione

P/UC    -    m.in.    zabudowa    usługowa zdefiniowana w §4 uchwały

P+UC - Teren skoncentrowanej aktywności gospodarczej, w tym lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, natomiast z wyłączeniem aktywności związanych z produkcją rolniczą i obsługą produkcji rolniczej

niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych

28.ZP/US 1 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki

28.1.ZP+US udział powierzchni biologiczni czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu.

28     MW/UO     1     -     przeznaczenie podstawowe       m.       in.       zabudowa wielorodzinna,

MP - zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa oraz obiektów usług i produkcji

28 US  1  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni

28.2.US - powierzchnia biologicznie czynna powinna   stanowić    nie    mniej    niż    95%

14


działki

całkowitej powierzchni jednostki terenowej.

28 RM 1 - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 20% powierzchni działki

MP- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

Obręb Zabardowice

31 P/U 2 - m.in. zabudowa usługowa zdefiniowana w §4 uchwały

31.2.P- niedopuszczalne usługi chronione

MN/U - zabudowa wielorodzinna do 4 mieszkań

MP- zabudowa mieszkaniowa, głównie jednorodzinna i zagrodowa

31   US  2  - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 40% powierzchni działki

31.1.US - udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 80% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest

spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej.

R - teren rolniczy niezawierający ustaleń szczegółowych    poza     ograniczeniami konserwatorskimi

R - tereny rolne (analogicznie jak dla obrębu Gaj Oławski)

31 RM 1-6 oraz 31 U 1 - powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 20%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą! projektowaną)

31   P/U   1   powierzchnia   biologicznie

czynna nie mniej niż 10% powierzchni

działki

31      MN/U      1,2      -      powierzchnia

biologicznie czynna nie mniej niż 10%

powierzchni działki (bez rozdzielenia na

zabudowę istniejącą i projektowaną)

MP- udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 25% nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej

MN - powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 60% powierzchni działki (bez rozdzielenia na zabudowę istniejącą i projektowaną)

MN - udział powierzchni biologicznie czynnej, nie może stanowić mniej niż 70% każdej nieruchomości; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniej szenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej,

W trakcie postępowania nadzorczego organ nadzoru wystąpił do Wójta Gminy Oława z prośbą o ustosunkowanie się do zastrzeżeń organu nadzoru co do zgodności przedmiotowej uchwały z prawem, w tym do zastrzeżeń dotyczących zgodności przedmiotowej uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława. Dowód: Zapytanie organu nadzoru- pismo NK-N.4131.97.24.2013.MS6 z dnia .10 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

15


Jednakże Wójt w pkt 38 odpowiedzi na pismo organu nadzoru stwierdził, że „Generalnie odnosząc się do poszczególnych zastrzeżeń zawartych w tabeli dla terenów rolniczych, lasów cmentarzy obowiązują przepisy odrębne, które mówią co można a czego nie, więc nie należy ich powtarzać w uchwale. Co do niezgodności ze studium w odniesieniu do % zabudowy czy powierzchni biologicznie czynnej, to studium przedstawia raczej wytyczne i analizę konkretnych terenów czy działek, gdzie nie zawsze takie wskaźniki pasują."

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Należy jednakże zaznaczyć, iż doprecyzowanie planem miejscowym nie jest tożsame z rozbieżnością i musi mieścić się w granicach określonych przez studium. Niedopuszczalne jest przeznaczenie terenów sprzeczne ze studium. Niedopuszczalne jest także określanie innej powierzchni biologicznie czynnej w planie miejscowym niż w studium. Rada dokonała w studium samoograniczenia co do powierzchni biologicznie czynnej, określając w sposób szczegółowy ten parametr. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny ze studium zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do wyżej wypisanych w tabeli naruszeń prawa w zakresie zgodności planu miejscowego (§ 71, § 76, § 138, § 139, § 141, § 146, § 147, § 150, § 171 uchwały) ze studium należy zaznaczyć, iż przeznaczenie tych terenów pod usługi, które zostały zdefiniowane w § 4 uchwały niezgodne jest z regulacją dła terenów PP i P w zakresie usług chronionych zawartą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Paragrafem § 4 ust. 1 pkt 3 uchwały Rada określiła, iż przez „teren zabudowy usługowej należy rozumieć obiekt usługowy lub zespół, przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomii, usługi administracyjno biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, turystyki i sportu, kultury rozrywki, obsługi pojazdów, naprawy pojazdów, stacje paliw oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, o ile przepisy szczegółowe uchwały nie stanowią inaczej". W studium zaś dla terenów PP, na których znajdują się kwestionowane w planie miejscowym zapisy, określa na stronie 141 tekstu studium: „9) PP - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej, z wyłączeniem aktywności związanych z produkcją rolniczą i obsługą rolnictwa oraz obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2; (funkcja podstawowa); zasady zagospodarowania: a) dopuszcza się bazy budowlane i obiekty obsługi gospodarki komunalnej, b) dopuszcza się obiekty sportowe w budynkach (np. basen pływacki, kryte korty tenisowe itp.), c) dopuszcza się obiekty usług niekomercyjnych w budynkach, z zastrzeżeniem lit. d, d) dopuszcza się zieleń urządzoną, w szczególności o charakterze izołacyjnym i osłonowym, zwłaszcza w przypadku ich sąsiedztwa z istniejącą lub planowaną zabudową mieszkaniową, e) dopuszcza się przeprowadzanie dróg oraz sieci infrastruktury technicznej i lokalizację urządzeń towarzyszących tym sieciom, w sposób nie kolidujący z podstawową funkcją terenu i pozostałymi zasadami zagospodarowania terenu, f) niedopuszczalne są funkcje mieszkaniowe i usług chronionych (typu szkoła, przedszkole itp.), g) udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 10% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową, na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10%

16


w stosunku do istniejącej." A dla terenów P: „11) P - Tereny skoncentrowanej aktywności gospodarczej, w tym związanej z produkcją rolniczą (np. intensywne ogrodnictwo, lokalizacja ferm hodowlanych) i obsługą produkcji rolniczej (funkcja podstawowa) z wyjątkiem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2; zasady zagospodarowania: a) dopuszcza się bazy budowlane i obiekty obsługi gospodarki komunalnej, b) dopuszcza się obiekty sportowe w budynkach (np. basen pływacki, kryte korty tenisowe ftp.), c) dopuszcza się obiekty usług niekomercyjnych w budynkach, z zastrzeżeniem lit. d, d) niedopuszczalne są   funkcje   mieszkaniowe   i   usług   chronionych   (typu   szkoła,   przedszkole   itp.),

  1. dopuszcza się zieleń urządzoną, w szczególności o charakterze izolacyjnym i osłonowym,
  2. dopuszcza się przeprowadzanie dróg oraz sieci infrastruktury technicznej i lokalizację urządzeń towarzyszących tym sieciom, w sposób nie kolidujący z podstawową funkcją terenu i pozostałymi zasadami zagospodarowania terenu, g) udział powierzchni biologicznie czynnej nie może stanowić mniej niż 10% powierzchni terenu; na nieruchomościach z istniejącą zabudową na których warunek ten nie jest spełniony, dopuszcza się pomniejszenie powierzchni biologicznie czynnej o 10% w stosunku do istniejącej, h) dla terenu o symbolu 14.2 P dopuszcza się realizację elektrowni na biomasę (biogazownię), elektrowni z wykorzystaniem paneli fotowoltaicznych."

Tak więc niedopuszczalne są na obszarach oznaczonych symbolem PP i P usługi chronione typu szkoła, przedszkole. Regulacja ta jest nie do pogodzenia z zapisami § 71, § 76, § 138, § 139, § 141, § 146, § 147, § 150, § 171 uchwały, przewidującymi usługi, w tym także usługi chronione, zdefiniowane w § 4 ust. 1 pkt 3 uchwały na tym terenie.

Jak wynika z powyższego, na terenach oznaczonych w studium jako PP niedopuszczalne są także funkcje mieszkaniowe. Zapis taki skutkuje niezgodnością zapisów dla terenów oznaczonych w planie miejscowym jako 13U1-13U10 i 28U1 z regulacją studium. Na obszarach 13U1-13U10 i 28U1 Rada przewidziała mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy równoczesnym zapisie w studium o niedopuszczalności funkcji mieszkaniowych.

Mocą art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który obecnie jest znowelizowany, jednak w momencie przystępowania do podjęcia przedmiotowej uchwały do roku 2010, ustawodawca postanowił o jednej z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, mianowicie określił, że plan musi być zgodny z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanym studium, oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Przepis art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmieniony ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 130, poz. 871), w brzmieniu z dnia uchwalania przedmiotowej uchwały Rady Gminy Oława, mówi, że „plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium". Równocześnie należy dodać w tym zakresie, że podejmując uchwałę nr XXXVII/205/2012 Rada Gminy Oława stwierdziła w podstawie prawnej uchwały, że uchwala została podjęta po stwierdzeniu zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława, czyli według starego brzmienia przepisu art. 20 ustawy.

Do powyższego dodać należy, że także art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwiera wyraźny zapis, zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

17


Powyższe twierdzenia znajdują potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/09, jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko zajęły sądy administracyjne w innych orzeczeniach, np. w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581.

W wyroku tym WSA w Krakowie odniósł się także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który z kolei w wyroku z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/G1 817/06 wyjaśnił, że „zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

0 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studium
uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do
określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jego
postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla
wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego
i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym
czasie. Postanowienia studium są dła organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust 4
ustawy), co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków
zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć."

Zdaniem organu nadzoru niedopuszczalne jest przeznaczenie terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sprzeczne ze studium. Należy także podkreślić, iż Rada dokonała samoograniczenia w studium zagospodarowania przestrzennego Gminy Oława w zakresie określenia powierzchni biologicznie czynnej. Określając w studium zagospodarowania przestrzennego powierzchnie biologicznie czynną działek w sposób tak szczegółowy, Rada zobligowana jest uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przestrzegać tych wielkości. Nie można uznać za zgodne ze studium zapisów planu miejscowego, gdy wartości powierzchni biologicznie czynnej działek określone w planie miejscowym są niezgodne z zapisami ustalonymi w studium.

Poza powyższymi naruszeniami organ nadzoru stwierdził także, że w § 4 uchwały ustalono przeznaczenia terenów. Niespójne z tym paragrafem i niezrozumiałe jest ustalenie jako przeznaczenia terenu: „mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą", które zostało odpowiednio zapisane do kategorii terenu zabudowy usługowej -U (§ 16 pkt 1 lit. b, § 17 pkt 1 lit. b, § 34 pkt 1 lit. b,§ 35 pkt 1 b, § 52 pkt ł lit. b, § 71 pkt 1 lit. b, § 123 pkt 1 lit. b,§ 141 pkt 1 b, § 169 pkt 1 b, § 170 pkt 1 c), terenów sportu i rekreacji -US (§ 19 pkt ł lit. d, § 36 pkt 1 lit. d, § 53 pkt 1 lit c, § 74 pkt 1 lit. c, § 113 pkt lc, § 126 pkt

1 c, § 144 pkt lc), terenu zabudowa produkcyjna - P (§ 20 pkt 1 lit. c), terenu produkcji rolnej
i obsługi produkcji rolnej w gospodarstwach rolnych - RU (§ 22 pkt 1 lit. b, § 38 pkt 1 lit. b,
§ 130 pkt 1 lit. b, § 150 pkt 1 lit. b, § 175 pkt 1 lit. b).

Należy wobec powyższych zapisów uchwały stwierdzić, iż przeznaczenia terenu, występujące na obszarze objętym przedmiotową uchwałą, zdefiniowane są w § 4 uchwały i nie zawierają w sobie przeznaczenia „mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą".

Równocześnie w § 2 pkt 3 uchwały Rada określiła, iż przez mieszkanie integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą należy rozumieć mieszkanie wydzielone w budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, przy czym powierzchnia tego mieszkania nie może być większa niż powierzchnia przeznaczona na prowadzenie

18


działalności gospodarczej i nie większa niż 100 m2, a w obrębie jednej działki nie może znajdować się więcej niż jedno mieszkanie.

Dodawane różnych przeznaczeń terenów do przeznaczenia podstawowego w ustaleniach szczegółowych również jako podstawowe jest niespójne z § 4 uchwały oraz z symbolem terenu oraz rysunkiem planu.

W § 4 ust. 1 uchwały Rada wprowadziła regulacje dotyczące przeznaczenia terenów i tak w pkt 1 Rada określiła, iż teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczony symbolem MN rozumiany jest jako budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a teren MW, jako budynek mieszkalny wielorodzinny, zawierający więcej niż 2 mieszkania lub ich zespół wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (pkt 2).

Dla terenu MN-zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczono równorzędnie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę zagrodową z urządzeniami i obiektami służącymi rekreacji w gospodarstwach agroturystycznych lub zabudowę wielorodzinną w budynkach do 4 mieszkań (§ 14 pkt 1 b,c, § 33 pkt 1 b, c, § 51 pkt b, c, § 67 pkt 1 b, c, § 94 pkt 1 b, c, § 111 pkt 1 b, c, § 121 pkt 1 b, c, § 138 pkt 1 b, c, § 167 pkt 1 b, c). Taka konstrukcja uchwały dopuszcza realizację na danym terenie np. tylko zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w budynkach do 4 mieszkań, choć przeznaczenie na rysunku planu sygnalizuje co innego. Analogicznie brzmią zapisy dla terenów MN/U - terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług. W tych regulacjach Rada wprowadziła oprócz przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług także zabudowę zagrodową z urządzeniami i obiektami służącymi rekreacji w gospodarstwach agroturystycznych oraz zabudowę mieszkaniową wielorodzinną w budynkach do 4 mieszkań (§ 15 pkt 1 lit. c, lit. d, § 68 pkt 1 lit. c i lit. d, § 69 pkt 1 lit. c, lit. d, § 95 pkt 1 lit. c, lit. d, § 112 pkt 1 lit. c, d § 122 pkt 1 lit. c, lit. d, § 139 pkt 1 lit. c, lit. d, § 168 pkt 1 c, d uchwały). W regulacjach dla terenów MW/UO (§ 73 pkt 1 lit. c, § 125 pkt 1 lit.c, § 143 pkt 1 lit. c) Rada wprowadziła zaś dla terenów zabudowy wielorodzinnej i terenów zabudowy na potrzeby oświaty, zdefiniowanych w § 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 uchwały zabudowę usługową z wyłączeniem obsługi pojazdów, naprawy pojazdów, stacji paliw, a w § 73 pkt 1 lit. d, § 125 pkt 1 lit. d, § 143 pkt 1 lit. d uchwały także terenowe urządzenia sportowe. Należy także zaznaczyć, iż zabudowa usługowa, zdefiniowana w § 4 nie jest równoznaczna z zabudową przeznaczoną na usługi oświaty. Poza przeznaczeniem określonym w § 4 uchwały dla terenu MW/UO znajdują się także terenowe urządzenia sportowe. W § 140 uchwały wprowadzono oprócz przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej także usługi i terenowe urządzenia rekreacyjno-sportowe, a w pkt Ib także zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Również w § 70 pkt 1 lit b Rada wprowadziła w przeznaczenie terenu terenowe urządzenia sportowe. Pojęcia te wykraczają poza przeznaczenie określone dla terenu MW w § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały. Także w § 147 pkt 1 b uchwały Rada wprowadziła dla terenu P/UC usługi, podczas gdy w § 4 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 uchwały tereny P zostały określone jako tereny zabudowy produkcyjnej, rozumianej jako obiekt produkcyjny, magazynowy, składowy lub ich zespół, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a tereny UC jako teren wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Tak więc brak podstaw do wprowadzenia przeznaczenia usług w § 147 pkt 1 b uchwały.

Także w § 39, § 59 oraz w § 78, § 151 uchwały Rada w przeznaczenie podstawowe terenów RZ (zieleń nieurządzona) wprowadziła przeznaczenie „teren rolniczy, łąki i pastwiska" (§ 39 pkt 1 lit b, § 59 pkt 1 lit. b, § 78 pkt 1 lit. b, § 151 pkt 1 lit b). Równocześnie w § 4 uchwały Rada zdefiniowała teren RZ, jako teren zieleni nieurządzonej. Zapis taki nie jest tożsamy z regulacjami § 39, § 59, § 78, § 151 uchwały określającymi przeznaczenie dla terenów oznaczonych symbolem RZ dodatkowo oprócz przeznaczenia, zdefiniowanego w § 4 uchwały, tj. zieleni nieurządzonej także przeznaczenie „teren rolniczy,

19


łąki i pastwiska". Również w przeznaczenie terenu zielni urządzonej, określonego, zgodnie z § 4 uchwały jako ZP wprowadzono dodatkowo przeznaczenie „terenowe urządzenia sportowe". Zapis ten wprowadzono w § 24 pkt 1 lit. b, § 40 pkt 1 lit. b, § 79 pkt Ib, § 102 pkt Ib, § 153 pkt 1 lit. b, § 179 pkt 1 b uchwały.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1854/08, „(...) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób „czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych". Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W konsekwencji taki plan to prosta droga do niekończących się sporów interpretacyjnych. I oczywiście nie chodzi tu o „zwykłe" wątpliwości interpretacyjne pojedynczych norm prawnych, poddające się wykładni, ale takie, które dotyczą kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu."

Zdaniem organu nadzoru regulacj a ww. zapisów uchwały została podj ęta w wewnętrznej sprzeczności z treścią § 4 i bez podstaw do takiego określania przeznaczenia terenu.

Podobnego rodzaju naruszenia w zakresie przeznaczenia terenów dopatrzył się organ nadzoru także w regulacji § 40 i § 42 przedmiotowej uchwały. Na tych terenach, w środkowej części Jankowie wrysowano teren zielni, który posiada dwa przeznaczenia: 11 Zł 1-zieleń izolacyjna oraz 11 ZP1 -zieleń urządzona z terenowymi urządzeniami sportowymi.

Tak więc jeden teren uzyskał dwa przeznaczenia, tj. przeznaczenie jako zieleń izolacyjna oraz drugie przeznaczenie jako zieleń urządzona z terenowymi urządzeniami sportowymi.

Równocześnie Wójt Gminy w pkt 31 wyjaśnień stwierdził, iż dła terenu tego przypisano oznaczenie 11ZP1.

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.672U.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

Taki zapis uchwały wprowadza brak pewności w obrocie prawnym dla osób stosujących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż jeden teren ma w planie miejscowym da przeznaczenia. Wyjaśnienia Wójta Gminy Oława wprowadzając dla tego terenu przeznaczenie zieleni urządzonej z terenowymi urządzeniami sportowymi, skutkują bezprzedmiotowością regulacji przeznaczenia zieleni izolacyjnej dla tego terenu.

W kontekście powyższych naruszeń prawa należy także zauważyć, że wykroczenie poza ramy upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jest to jedna z podstawowych zasad polskiego systemu prawnego. Oznacza ona, że organy władzy publicznej mogą działać tylko na podstawie prawnej, a normy prawne określają ich kompetencje, zadania i tryb postępowania, wyznaczając jednocześnie ramy ich działania. Organy władzy publicznej mogą działać tylko w takiej formie i w taki sposób, na jakie pozwalają im przepisy prawa. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podstawą do wydania aktu prawnego w postaci uchwały i zamieszczenia w niej uregulowań o określonej treści jest wyraźne upoważnienie ustawowe wynikające z ustawy szczególnej lub ustawy o samorządzie gminnym.

20


Równocześnie mając na uwadze powyższe naruszenia prawa w zakresie określania przeznaczenia terenów oraz wyżej argumentowane naruszenia w zakresie niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy podkreślić, iż ilość naruszeń prawa w przedmiotowej uchwale uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Stwierdzenie nieważności poszczególnych uchybień w uchwale skutkowałoby nieczytelnością treści uchwały i załącznika graficznego. Należy także zaznaczyć, zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ten przepis Ustawy Zasadniczej nakłada na organy tworzące system prawa, w tym także na Radę Gminy Oława, obowiązek formułowania przepisów prawnych w sposób jasny i precyzyjny. Postulat przejrzystości systemu prawa, znajdujący oparcie w art. 2 Konstytucji RP, rozumieć należy jako dyrektywę takiego tworzenia regulacji prawnej, by sytuacja prawna jednostki była czytelna i jednoznaczna. Realizacja tego założenia daje obywatelowi szansę zrozumienia efektów działalności organu uchwałodawczego. Równocześnie uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musi w szczególności być jasna i czytelna dla zainteresowanych mieszkańców Gminy Oława. Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie.

Poza   powyższymi   naruszeniami   prawa   w   trakcie   postępowania   nadzorczego

dotyczącego przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził także, że granica terenu

objętego uchwałą nr XXXIX/385/2006 z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie przystąpienia do

sporządzenia   miejscowego   planu   zagospodarowania   przestrzennego   w   obrębie   wsi

Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski,

Miłonów, Marszowice w gminie Oława nie jest tożsama z granicą wyrysowaną na rysunku

planu, stanowiącym załącznik graficzny, gdyż podejmując uchwałę Nr XXXVTI/205/2012

Rada powiększyła teren opracowania od strony południowej poprzez włączenie fragmentu

terenu 6R2 oraz 6R3, a także drogi pomiędzy nimi, oznaczonej symbolem 6KD-G2. Skutkiem

takiego działania Rady Gminy Oława poprzez włączenie do uchwały Nr XXXVII/205/2012

fragmentu terenu 6R2 oraz terenu 6R3, a także drogi pomiędzy nimi, oznaczonej symbolem

6KD-G2, przy równoczesnym braku przystąpienia do opracowania tego fragmentu planu

miejscowego, nastąpiło nieuprawnione poszerzenie granic opracowania planu miejscowego.

Dowód: uchwała Rady Gminy Oława Nr XXXIX/3 85/2006 Rady Gminy Oława z dnia 20

stycznia 2006 r.  w sprawie przystąpienia do  sporządzenia miejscowego planu

zagospodarowania   przestrzennego   w   obrębie   wsi   Marcinkowice,    Stanowice,

Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice

w gminie Oława (w aktach gminy).

Uchybienie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, polega na istotnym naruszeniu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na naruszenia zasady sporządzania płanu i uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego dła terenu nieobjętego uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie wsi Marcinkowice, Stanowice, Jankowice, Lizawice, Sobocisko, Zabardowice, Gaj Oławski, Miłonów, Marszowice w gminie Oława.

21


Ustalenie powyższego możliwe było na podstawie porównania rysunku uchwały Nr XXXIX/385/2006, z rysunkiem przedmiotowej uchwały określającym obszar objęty ustaleniami planu. Analiza ww. rysunków wskazuje, że Rada powiększyła teren opracowania od strony południowej poprzez włączenie fragmentu terenu 6R2 oraz 6R3, a także drogi pomiędzy nimi, oznaczonej symbolem 6KD-G2.

Ustawodawca mocą art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym postanowił, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej „planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei jak stanowi art. 14 ust. 2 tej ustawy, integralną częścią ww. uchwały o przystąpieniu jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wójt, burmistrz, prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 zdanie 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Powyższe regulacje wskazują w sposób jednoznaczny na nieodłączne elementy planu zagospodarowania przestrzennego, do których należy załącznik graficzny. Co więcej, Minister Infrastruktury w § 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określił elementy, jakie powinien zawierać projekt rysunku planu miejscowego. Do elementów tych należą m.in. wyrys ze studium uwarunkowali i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego oraz granice obszaru objętego planem miejscowym.

W ocenie Wojewody Dolnośląskiego stosując powyższe regulacje przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można pominąć regulacji uchwały intencyjnej, zezwalającej organowi wykonawczemu na podjęcie działań zmierzających do przygotowania planu i przeprowadzenia określonej ustawowo procedury planistycznej. Uchwała ta, zgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawę do rozpoczęcia procedury planistycznej. Wojewoda Dolnośląski stoi na stanowisku, że to właśnie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a dokładniej jej załącznik stanowiący integralną część uchwały, w sposób jednoznaczny określa i przesądza o granicach obszaru jaki będzie objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda Dolnośląski przychyla się tutaj do stanowiska Z. Niewiadomskiego, mianowicie nie neguje możliwości zmiany obszaru objętego projektem planu zagospodarowania przestrzennego, z tym jednak zastrzeżeniem, że muszą to być działania podjęte przez właściwy organ i we właściwym trybie. Poszczególne regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygają, jakie czynności związane z planowaniem przestrzennym wykonuje rada gminy a jakie organ wykonawczy. Oznacza to, że zmiany obszaru objętego projektowanym planem zagospodarowania przestrzennego dokonuje wyłącznie Rada w formie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Działania takie nie mogą natomiast zostać podjęte dowolnie i uznaniowo przez organ wykonawczy w trakcie realizacji procedury planistycznej, powodowałyby one bowiem istotne naruszenie prawa polegające nie tylko na naruszeniu właściwości działania, ale także na istotnym naruszeniu samego upoważnienia do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazuje Z. Niewiadomski w komentarzu do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu  przestrzennym,  „rada jest oczywiście  nadal  związana przepisami

22


dotyczącymi (...) zachowania granic obszarów objętych planem miejscowym (...)•" (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego. 2 wydanie).

Powyższe stanowisko podzieli! Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 487/10) stwierdzając, że: „Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, który nie był objęty uchwałą intencyjną.".

Rozszerzając granice opracowania ponad zakres przyjęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada naruszyła zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano wyżej pojęcie „zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" interpretowane jest jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W tym konkretnym przypadku naruszenie zasad sporządzania planu dotyczy jego zawartości a więc postanowień przedmiotowej uchwały.

Dodać należy w tym zakresie równocześnie, iż wyjaśnienia Gminy Oława, iż rozbieżność dotycząca granic uchwały uchwalającej plan i uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika ze skali i dokładności oznaczenia granic określonych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu, są w tym zakresie niewystarczające.

Podjęcie uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru większego niż zakreślony w uchwale o przystąpieniu do tego planu narusza również w istotny sposób procedurę planistyczną pozbawiając podmioty wskazane w ustawie możliwości uczestniczenia w procedurze uchwalenia planu. Dotyczy to zarówno podmiotów administracji publicznej, właściwych w sprawach opiniowania lub uzgadniania treści planu zagospodarowania przestrzennego, jak i osób fizycznych i prawnych - właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie objętych planem. Działania podjęte przez Radę Gminy, odbyło się bez wiedzy właścicieli, czym pozbawiono ich możliwości uczestniczenia w procedurze planistycznej.

W sytuacji, gdy wolą Rady było uchwalenie planu dla terenu większego niż określony w przystąpieniu do sporządzenia tego planu, koniecznym była uprzednia zmiana granic obszaru jaki zostanie objęty planem. Działanie polegające na uznaniowym zwiększeniu obszaru, jaki faktycznie objął projekt planu powoduje, że tak podjęta uchwała określająca plan zagospodarowania przestrzennego narusza prawo w sposób istotny.

Organ nadzoru, badając przedmiotowa uchwałę zauważył także, iż zapisy § 26 uchwały, regulujące przeznaczenie dla terenu 6ZC1 są bezprzedmiotowe. Rada uchwaliła tym paragrafem następujące zapisy: „ Dla terenu oznaczonego na rysunku symbolem 6ZC1 ustala się następujące przeznaczenie oraz zasady zabudowy i zagospodarowania: 1) przeznaczenie terenu: zieleń izolacyjna, 2)ustala się zakaz zabudowy z wyłączeniem urządzeń i sieci infrastruktury technicznej."

Wójt Gminy Oława w wyjaśnieniach (pkt 29) stwierdził, iż w par. 26 wprowadzono ustalenia dla innego terenu.

Dowód: Pismo Wójta Gminy Oława sygn. RG.6721.1.3.2013.ZP z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy pismem o sygn. BR.0711.34.2013 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (w aktach gminy).

23


Równocześnie należy zaznaczyć, iż ustalenia dla terenu 6ZC1 zostały wprowadzone § 25 uchwały: „Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 6ZC1 ustala się następujące przeznaczenie oraz zasady zabudowy i zagospodarowania terenu: ł) przeznaczenie terenu: cmentarz, 2) odpowiednio obowiązują ustalenia wynikające z § 7, w szczególności z pkt. 4, 15."

Tak wiec, przyjmując wyjaśnienia Wójta Gminy Oława należy uznać bezprzedmiotowość zapisów § 26 uchwały.

Wobec powyższego należy podkreślić, iż zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ten przepis Ustawy Zasadniczej nakłada na organy tworzące system prawa, w tym także na Radę Gminy Oława, obowiązek formułowania przepisów prawnych w sposób jasny i precyzyjny. Postulat przejrzystości systemu prawa, znajdujący oparcie w art. 2 Konstytucji RP, rozumieć należy jako dyrektywę takiego tworzenia regulacji prawnej, by sytuacja prawna jednostki była czytelna i jednoznaczna. Realizacja tego założenia daje obywatelowi szansę zrozumienia efektów działalności organu uchwałodawczego. Równocześnie uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musi w szczególności być jasna i czytelna dla zainteresowanych mieszkańców Gminy Oława. Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie.

Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zawierające zapisy odnoszące się do obowiązku: „wszelkie prace przy obiektach należy prowadzić zgodnie z wymogami przepisów odrębnych dotyczących ochrony zabytków" (§ 7 pkt 2 lit. g, pkt 3 lit. c, pkt 4 lit. f, pkt 5 lit. b), „wszelkie prace budowlane w strefie należy prowadzić zgodnie z wymogami przepisów dotyczących ochrony zabytków" (§ 7 pkt 6 lit. t, pkt 7 lit. s, pkt 8 lit. i, pkt 9 lit. c, pkt 10 lit. c, pkt 13 lit. b, pkt 15 lit. b), „wszelkie prace budowlane przy zabytkach należy prowadzić zgodnie z wymogami przepisów dotyczącymi ochrony zabytków" (§ 7 pkt 16 lit. d) zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późń. zm.), art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), w związku z art. 7 i art. 89 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym urządzeniem planistycznym, za pomocą którego w sposób wiążący ustala się przeznaczenie terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wiążą one zatem zarówno podmioty władzy, w tym organy administracji publicznej, jak i podmioty pozostające poza strukturą tej władzy, tj. jednostki i ich organizacje, a odpowiednie ustalenia planu miejscowego mogą zatem stanowić podstawę władczych rozstrzygnięć z zakresu nadzoru konserwatorskiego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, co z kolei znajduje swe rozwinięcie w ust. 3 komentowanego przepisu. Stanowi on, że w planie

24


tym ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej, na których obowiązują określone jego postanowieniami ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Zarówno granice wspomnianych stref ochronnych, jak i obowiązujące na ich terenie ograniczenia nie mogą być przy tym kształtowane przez organ planistyczny w sposób dowolny. Przede wszystkim zaś, jako ingerujące w sposób wykonywania prawa własności nieruchomości powinny być one bezwzględnie zgodne z zasadą proporcjonalności. Dokonując wyboru co do objęcia danego terenu ochroną konserwatorską na mocy miejscowego planu, a następnie - co do zakresu ingerencji w uprawnienia właścicielskie dysponentów terenów, które znalazły się w takiej strefie ochronnej, organ planistyczny powinien zatem kierować się względem na jak najmniejszą uciążliwość nakładanych ograniczeń oraz ich niezbędność dla osiągnięcia zamierzonego celu w postaci ochrony zabytków. Na powyższe wskazuje art 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a w szczególności użyte w nim sformułowanie: „w miarę potrzeby". O ile zatem ograniczenie prawa własności przez wzgląd na potrzebę ochrony zabytków jest prawnie dopuszczalne, o tyle zawsze powinno być ono należycie uzasadnione, z wykazanie braku innych, tj. mniej dokuczliwych dla właścicieli, środków realizacji tego interesu publicznego - zob. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r. (III ARN 49/93, OSN 1994, nr 9, poz. 181).

Zgodnie w wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 7 września 2006 r., II SA/Wr 604/05, Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego 2007, nr 44, poz. 490: „Rada gminy nie może się (...) skutecznie powoływać na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Spojrzenie na proponowane rozwiązania powinno być odwrotne: czy w związku z realizacją choćby najsłuszniejszych celów społecznych nie został naruszony interes prawny jednostki. Mając na względnie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli. Właściciele nieruchomości mogą oczekiwać, że gmina, gospodarując przestrzenią, będzie to czyniła tak, aby ograniczyć ingerencję w sferę praw własnościowych do niezbędnego minimum, jednocześnie dając dowody racjonalności podejmowanych rozwiązań".

Wobec powyższego, za wadliwe pod względem prawnym należy uznać nie tylko te ustalenia planu miejscowego, które naruszają konkretne przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem nadużycia uprawnień przysługujących gminie - zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2007 r., II OSK 993/06, LEX nr 366245). Równocześnie w ocenie organu nadzoru wskazane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w tym określenia nakazów i zakazów, obowiązujących w obszarze ewidencji zabytków archeologicznych. Rada Gminy nie miała kompetencji do modyfikacji wskazanego przepisu. Regulacja przyjęta przez Radę Gminy wprowadza obowiązek prowadzenia wszelkich prac budowlanych, wszelkich prac przy zabytkach zgodnie z wymogami przepisów dotyczących ochrony zabytków. Tymczasem jedynie w przypadku zagrożenia zniszczenia lub uszkodzenia zabytku archeologicznego konieczne jest przeprowadzenie badań archeologicznych poprzedzone wydaniem przez wojewódzkiego konserwatora zabytków decyzji.

Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczpospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa są także akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty

25


prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przepisy rozdziału III Konstytucji wyraźnie wskazują hierarchię aktów prawnych. W świetle tych przepisów ustawa i rozporządzenie są aktami prawnym hierarchicznie wyższymi od aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. Oznacza to, że akty prawa miejscowego nie mogą być z nimi sprzeczne. Uchwały organów samorządu terytorialnego mogą być podejmowane wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to również, że w powyższych uchwałach nie mogą zostać zmodyfikowane materie regulowane już w aktach prawnych hierarchicznie wyższych.

Procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle wyznaczona przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie organu nadzoru wprowadzenie w planie miejscowym obowiązku przeprowadzenia prac archeologicznych stanowi naruszenie zasad sporządzania planu.

W myśl art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568"z późn. zm.), jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie, ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Kompetencja ta ściśle koresponduje z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.

Wskazane upoważnienia zakreślają kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych zasad, na jakich poszczególne zabytki, zależnie od indywidualnych uwarunkowań, mogą być chronione. Kompetencja ta nie oznacza jednak pełnej dowolności i musi być realizowana przez pryzmat obowiązującego prawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym także Rady Gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Na szczególną uwagę zasługuje tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K25/99, OTK 2000/5/141): „Stosując przy interpretacji art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, takie zasady przyjęte w polskim systemie prawnym jak: zakaz domniemania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę głoszącą że wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznacznym z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań (...) ".

Rada Gminy postanowiła w kwestii uregulowanej ustawą. W tym miejscu zauważyć wymaga, że brak jest podstaw prawnych do nakładania na uczestników procesu budowlanego obowiązków uregulowanych w ustawie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że wszelkie obowiązki związane z zagospodarowaniem zabytków, prowadzenie badań, prac i robót oraz podejmowanie innych działań przy zabytkach zostały w sposób wyczerpujący uregulowane w rozdziale 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Zdaniem organu nadzoru powyższe wskazuje, że podjęcie § 7 pkt 2 lit. g, pkt 3 lit. c, pkt 4 lit. f, pkt 5 lit. b, pkt 6 lit. t, pkt 7 łit. s, pkt 8 lit. i, pkt 9 lit. c, pkt 10 lit. c, pkt 13 lit. b, pkt 15 lit. b, pkt 16 lit. d uchwały nastąpiło z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy

26


o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 19 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 7 Konstytucji RP. W ocenie organu nadzoru wskazane wyżej zapisy uchwały regulują materię unormowaną w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak również zawierają postanowienia wykraczające poza przyznaną kompetencję do określenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.

Równocześnie, w zakresie władztwa planistycznego gminy i obowiązku zawarcia w planie postanowień, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mieści się kompetencja do nakazywania prowadzenia wszelkich prac przy obiektach, wszelkich prac budowlanych, wszelkich prac przy zabytkach zgodnie z wymogami przepisów dotyczących ochrony zabytków. Brak określenia strefy ochrony konserwatorskiej oznacza, że to ustawa o ochronie zabytków decyduje o zakresie tej ochrony nie zaś zapisy planu. Zaskarżonymi zapisami Rada Gminy Oława odwróciła hierarchię źródeł prawa, decydując w uchwale o stosowaniu ustawy. Rada gminy nie może przesądzać o konieczności wykonania takich czynności, albowiem w tej kwestii może wypowiedzieć się jedynie wojewódzki konserwator zabytków.

Warto przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 347/11), w którym stwierdzono, że ustalenia ochrony zabytków w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są zgodnie z art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jedną z form i sposobów ochrony zabytków, jednak przyjęta w zapisach planu ochrona nie może zastępować lub modyfikować istniejącej regulacji ustawowej, a ponadto musi znajdować swoje uzasadnienia w przepisach upoważniających organ uchwałodawczy gminy do jej ustanowienia.

Orzecznictwo wielokrotnie wskazywało, że powtórzenia i modyfikacje, jako wysoce dezinformujące, stanowią istotne naruszenie prawa (wyrok NSA z 16 czerwca 1992 r., ONSA 1993/2/44; wyrok NSA z 14 października 1999 r., OSS 2000/1/17; wyrok NSA 6 czerwca 1996 r., sygn. SA/Wr 2761/95, nie opubl.). Powtarzanie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy uchwały może bowiem prowadzić do odmiennej czy sprzecznej z intencjami ustawodawcy interpretacji. Trzeba, bowiem liczyć się z tym, że powtórzony, czy zmodyfikowany przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go zamieszczono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W takim kontekście, zjawisko powtarzania i modyfikacji w aktach prawnych przepisów zawartych w aktach hierarchicznie wyższych, należy uznać za niedopuszczalne. Ze stanowiskiem takim koresponduje § 118 wzw. żart. 143 zasad techniki prawodawczej, zgodnie z którym w aktach prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń.

Procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle wyznaczona przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Rada Gminy w § 12 ust. 1 pkt 9 uchwały zapisała: „lokalizacja skrzyżowań z drogami KD-G wyłącznie za zgodą zarządcy drogi", a w ust. 2 pkt 7 tego paragrafu wpisano: „w zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się: zaopatrzenie w gaz poprzez rozbudowę rozdzielniczej sieci gazowej, w uzgodnieniu z operatorem sieci lub z indywidualnych zbiorników gazu". Przepisy § 12 ust. 1 i ust. 2 uchwały zamieszczono wśród zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, mających zastosowanie do całego obszaru objętego planem.

27


Zdaniem organu nadzoru wskazane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres przedmiotowy i granice tej kompetencji skonkretyzowano w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

  1. określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,
  2. określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,
  3. wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych (pkt 9).

W przepisach ustawy i rozporządzenia wskazano zatem jednoznacznie materię przekazaną do uregulowania mieszczącą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Nakładanie obowiązków w postaci konieczności uzyskania zgód, uwzględnienia warunków i zasad ustalanych przez określone podmioty stanowi wykroczenie poza kompetencję przyznaną mocą art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy.

W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty prawne (zarówno akty prawa miejscowego, jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Jak już wyżej zaznaczono, odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę - formalną, tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych, oraz materialną, będąc gwarancją spójności systemu prawa oraz koherencji treściowej przepisów. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Ponadto przepis § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" stanowi, że: „Akty prawa miejscowego są stanowione przez sejmik województwa, radę lub zarząd powiatu oraz radę lub zarząd gminy na podstawie przepisów upoważniających zamieszczonych w ustawach dotyczących odpowiednich samorządów terytorialnych albo w innych ustawach". Działania jednostek samorządu terytorialnego muszą być zatem oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. W rozporządzeniu (tu: akcie prawa miejscowego) zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym) - § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej".

Ponadto w § 12 ust. 1 pkt 8 uchwały, a następnie w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów (§ 14 pkt 4, § 17 pkt 4, § 34 pkt 4, § 67 pkt 4 lit. a, § 94 pkt 4, § 138 pkt 4, § 145 pkt 4, § 147 pkt 4) Rada rozstrzygnęła o zakazie obsługi bezpośredniej z dróg oznaczonych symbolami KD-G.

28


Wyjaśnienie Wójta Gminy Oława, iż wprowadzenie zapisów było warunkiem uzgodnienia i zaopiniowania nie może być uznane za akceptowalne wprowadzenie wyżej wymienionej regulacji.

Zdaniem organu nadzoru stanowiąc w powyższym zakresie Rada przekroczyła upoważnienie do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy). Ustawa o drogach publicznych określa w sposób szczegółowy zadania i kompetencje organu pełniącego funkcję zarządcy drogi. Wedle art. 29 ust. 1 tej ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie z definicją legalną pojęcia „zjazdu" określoną w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, jest nim połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o drogach publicznych określa ponadto elementy treściowe decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej (art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) oraz przesłanki odmowy wydania tego rodzaju zezwolenia (art. 29 ust. 4 wymienionej ustawy).

Zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Zarządca drogi jako organ właściwy w sprawach określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, został upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznych i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z terenu nieruchomości do niej przyległej z uwzględnieniem obowiązujących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Regulacja ustawy o drogach publicznych wskazuje, że kompetencja ta została przyznana zarządcy drogi na zasadzie wyłączności, a decyzja administracyjna jest wyłączną formą prawną rozstrzygania o tej kategorii sprawach. Ponadto, uznaniowy charakter opisanego rodzaju zezwolenia powoduje, że żaden przepis prawa nie może obligować zarządcy drogi (mieć wiążącej mocy) do podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia. Przepisy ustawy o drogach publicznych stanowią regulację szczególną w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przewidziane w niej instytucje i środki prawne, w tym akty indywidualne, realizują odmienne cele i zadania. Trzeba również zauważyć, że związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Sytuacja ta oznaczałaby niedopuszczalne i bezpodstawne przesunięcie ustawowych kompetencji w zakresie rozstrzygania tej kategorii spraw z zarządcy drogi na radę gminy jako organ właściwy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jak już podkreślono, wolą ustawodawcy kwestia lokalizacji zjazdu z drogi publicznej rozstrzygana jest w trybie postępowania administracyjnego i w formie decyzji administracyjnej nie zaś procedury planistycznej i aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, plan miejscowy powinien zawierać ustalenia w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wymagany zakres ustaleń w tej kategorii sprawach precyzuje § 4 pkt 9 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

29


  1. określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,
  2. określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c)     wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej,
w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości
zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Podkreślić należy, że Rada podejmując uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązana jest przestrzegać zasad i reguł sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mocą § 8 pkt 3 uchwały Rada Gminy ustanowiła zakaz lokalizowania nośników reklamowych w pasie drogowym. Analizując ten zapis należy się odwołać do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika, iż decyzja o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym należy do zarządcy drogi, nie rady gminy. Ponadto należy zauważyć, że zezwolenie takie udzielane jest w formie decyzji administracyjnej, po zastosowaniu określonej w przepisach ustawy procedury. Rada Gminy nie ma zatem upoważnienia do ustanawiania takich zakazów i wprowadzając je wkracza w kompetencje innego organu.

W tym przypadku władztwo planistyczne Gminy zostało ograniczone przez lex specialis, którym są zapisy ustawy o drogach publicznych.

W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty prawne (zarówno akty prawa miejscowego jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę - formalną, tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych, oraz materialną, będąc gwarancją spójności systemu prawa oraz koherencji treściowej przepisów. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Na szczególną uwagę zasługuje tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K25/99, OTK 2000/5/141): „Stosując przy interpretacji art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, takie zasady przyjęte w polskim systemie prawnym jak: zakaz domniemania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę głoszącą, że wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznaczne z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań (...)".

Ponadto przepis § 142 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100 poz.

30


908) stanowi, że: „Akty prawa miejscowego są stanowione przez sejmik województwa, radę lub zarząd powiatu oraz radę lub zarząd gminy na podstawie przepisów upoważniających zamieszczonych w ustawach dotyczących odpowiednich samorządów terytorialnych albo w innych ustawach". Działania jednostek samorządu terytorialnego muszą być zatem oparte na podstawie prawnej, przy czym zakres tych działań i kompetencji organów jednostek samorządowych wyznaczają ustawy. W rozporządzeniu (tu: akcie prawa miejscowego) zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniajacym (upoważnieniu ustawowym) - § 115 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej".

Zdaniem organu nadzoru także regulacja § 8 pkt 2 uchwały istotnie narusza przepisy prawa. W § 8 uchwały ustala się, że wymienione w nim drogi dojazdowe oraz lokalne są drogami wewnętrznymi: „ W zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się: 1) wskazuje się obszary przeznaczone na cele publiczne: tereny oznaczone symbolami - KD- A, KD- GP, KD- G, KD- Z, KD- L, KD- D, KD- PJ, ZP, z zastrzeżeniem pkt 2. 2) tereny oznaczone symbolami: 6KD-D1,6KD-D2, 6KD-D3, 6KD-D5, 6KD-D6, 6KD-D7, 6KD-D8, 6KD-D9, 11KD-D1, 11KD-D2, 11KD-D3, 11KD-D4, 11KD-D5, 11KD-D6, 11KD-D7, 11KD-D8, 11KD-D10, 11KD-D11, 11KD-D12, 11KD-L1, 12KD-D1, 13KD-L1, 13KD-L2, 13KD-L3, 13KD-L4, 13KD-L5, 13KD-L6, 13KD-L7, 13KD-L8, 13KD-D1, 13KD-D2, 13KD-D3, 13KD-D4, 13KD-D5, 13KD-D6, 13KD-D7, 13KD-D8, 13KD-D9, 13KD-D10, 13KD-D11, 13KD-D12, 13KD-D13, 13KD-D14, 13KD-D15, 13KD-D16, 13KD-D17, I3KD-D18, 13KD-D19, 13KD-D20, 13KD-D21, 13KD-D23, 13KD-D24,13KD-D25, 13KD-D26, 13KD-D27, 13KD-D28, 13KD-D30, 13KD-D32,13KD-D33, 13KD-D34, 13KD-D35, I3KD-D36, 14KD-D2, 14KD-D3, 16KD-D1, 1ÓKD-D2, 25KD-D2, 25KD-D3, 25KD-D4, 25KD-L1, 28KD-L10, 28KD-L11, 28KD-D30, 28KD-D31, 28KD-D32, 28KD-D35, 28KD-D36, 28KD-D37, 28KD-D38, 28KD-D40, 28KD-D41, 28KD-D43, 28KD-D44, 31KD-D3, 31KD-D4, 31KD-D5, 31KD-D6, 31KD-D8, 31KD-D9 stanowią drogi wewnętrzne; 3) zakaz lokalizowania nośników reklamowych w pasie drogowym".

Zapis § 8 pkt 2 j est sprzeczny z poj ęciem drogi publicznej określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115). Zgodnie z art 2 ust. 3 ustawy o drogach publicznych „Drogi publiczne, ze względów funkcjonalno-technicznych, dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stosownie do § 4 ust. 1 w związku z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg publicznych oznaczone stosownym symbolem: autostrady (A), ekspresowe (S), główne ruchu przyspieszonego (GP), Główne (G), zbiorcze (Z), lokalne (L), dojazdowe (D). Drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające określonym klasom dróg publicznych, odpowiednio w sposób określony z § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne).

Ponadto zapis ten jest sprzeczny z § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uchwały, określającym w zasadach modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej jako podstawowy układ komunikacyjny dla obszaru objętego planem KD-A autostrada, KD-GP drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego, KD-G, KD-G(Z)- drogi klasy głównej, KD-Z - drogi klasy zbiorczej, KD-L - drogi klasy lokalnej, a w pkt 2 określający

31


uzupełnienie podstawowego układu komunikacyjnego, gdzie KD-D to drogi klasy dojazdowej, KDW- to drogi wewnętrzne, KD-PJ- ciągi pieszo-jezdne, KD-P- ciągi piesze.

Należy także zaznaczyć, iż wymienione w uchwale drogi lokalne i dojazdowe są to drogi publiczne. Zgodnie z art. 2 ustawy o drogach publicznych drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Jak już wyżej zaznaczono, drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy. Równocześnie należy wyprowadzić wniosek, że jeśli drogi nie zostały zaliczone do klas, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, to w planie miejscowym powinno być używane nazewnictwo zgodne z pkt 6. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest określenie: tereny dróg wewnętrznych- KDW.

Należy także zaznaczyć, iż zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2010 r. II SA/Wr 221/10 gmina może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa.

Zgodnie z wyżej już przytaczanym art, 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są: 1/ naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego; 2/ istotne naruszenie trybu sporządzania planu 3/ naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przywołany przepis ustanawia zatem dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. materialnoprawną - uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie, przy czym przesłanka materialnoprawną wywołuje dalej idące konsekwencje, gdyż podstawę dla unieważnienia uchwały daje w tym przypadku każde naruszenie prawa (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Równocześnie należy podkreślić, iż regulacja § 8 pkt 2 uchwały stanowi naruszenie zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności tego zapisu uchwały.

Organ nadzoru zaznacza, iż Rada nie wyjaśniła także kwestii używanego w procedurze planistycznej podkładu mapowego wykorzystywanego do tworzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 16 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym „Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000."

Mając na uwadze powyższe przedmiotowa skarga jest uzasadniona.

Aiśks-anUSi- Marek. Slw}~up$

Załącznik: - odpis skargi.